ΑΠΟΨΗ

Δικαιολογίες τέλος

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Η συμμετοχή στις εθνικές εκλογές είναι αναφαίρετο δικαίωμα, συνταγματικά κατοχυρωμένο.

Για κάθε πολίτη, ο οποίος κάθε τέσσερα χρόνια ή και συντομότερα έχει το προνόμιο να επιλέγει -με μυστική ψηφοφορία- εκείνους που επιθυμεί να τον κυβερνήσουν.

Η επιλογή αυτή γίνεται, ως γνωστόν, με βάση τα προσωπικά και καθαρά υποκειμενικά κριτήρια κάθε ψηφοφόρου. 

Είτε αυτά αφορούν ιδεολογικές και πολιτικές θέσεις είτε σχέσεις πολιτικού δούναι και εκλογικού λαβείν είτε εκτιμήσεις περί καταλληλότερων -με βάση τα γνωστά προεκλογικά προγράμματα που ουδέποτε τηρούνται μετεκλογικά- είτε, ακόμη, και την προσωπική αισθητική ορισμένων περί... πλάκας την ώρα της κάλπης.

Στις επικείμενες εκλογές δύο φαίνεται ότι θα είναι τα βασικά κριτήρια επιλογής του ενός ή του άλλου κόμματος (διψήφιος ο αριθμός τους), που δίνουν αγώνα για να κερδίσουν, ενίοτε και για να υφαρπάξουν την ψήφο των πολιτών.

Το πρώτο κριτήριο είναι η τιμωρία όσων κομμάτων ο κάθε πολίτης θεωρεί ως υπεύθυνα -άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο- για το γεγονός ότι η χώρα οδηγήθηκε στην καταστροφή και ο ίδιος στην ανεργία, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση, στην απόγνωση. Αυτή είναι η λεγόμενη αρνητική ψήφος.

Το δεύτερο κριτήριο είναι η επιλογή του καταλληλότερου -κατά την κρίση του κάθε ψηφοφόρου και πάλι- κόμματος, που μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα, αργά ή γρήγορα, στον δρόμο της ανάπτυξης και της κοινωνικής ευημερίας. Πρόκειται για τη λεγόμενη θετική ψήφο, ακόμη και αν ο πολίτης θεωρεί ότι καλείται, δυστυχώς, να επιλέξει το... λιγότερο κακό κόμμα μεταξύ των υπαρχόντων!

Συναισθηματισμοί, προσωπικές και άλλες σχέσεις, ιδεολογικές απόψεις θα παίξουν τον ρόλο τους, όπως σημαντικότατο ρόλο ενδέχεται να παίξει όσο οδεύουμε προς την 6η του Μάη και η βαρύτητα των όποιων διλημμάτων (πραγματικών ή μη) τεθούν από το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Σε κάθε περίπτωση, ο πολίτης έχει το απόλυτο δικαίωμα να ψηφίσει και να επιλέξει ό,τι εκείνος επιθυμεί.

Για πρώτη φορά, όμως, τις τελευταίες δεκαετίες, ο πολίτης δεν έχει την πολυτέλεια, να δηλώσει μετεκλογικά (ανεξαρτήτως τι ψήφισε) ότι δεν γνώριζε, ότι δεν κατάλαβε, ότι παραπλανήθηκε, ότι, ότι, ότι, όπως κατ' επανάληψη έχει πράξει στο παρελθόν, νίπτοντας τας χείρας του για τις όποιες δικές του, σαφώς μικρότερες αλλά υπαρκτές ευθύνες.

Οι δικαιολογίες έχουν τελειώσει. Για όλους ανεξαιρέτως...

Και για το πολιτικό σύστημα, που δικαίως εν πολλοίς λοιδορείται “πληρώνοντας” όσα έκανε ή δεν έκανε κατά το παρελθόν οδηγώντας τη χώρα στην καταστροφή, αλλά και για τον κάθε πολίτη, ο οποίος οφείλει, με υπευθυνότητα, σύνεση και σοβαρότητα, να αναλάβει, επιτέλους, στο ακέραιο την ατομική του ευθύνη, να κοιταχθεί ξεκάθαρα στον καθρέφτη και να κάνει την επιλογή του με αίσθημα ευθύνης. 

Χωρίς να υποκύψει σε λαϊκίστικα κελεύσματα, χωρίς να κλείσει το μάτι σε ακρότητες και χωρίς να απολαύσει, ξανά, το χάιδεμα των αυτιών του.

Διαφορετικά θα είναι -και πάλι- άξιος της μοίρας του. Και, φυσικά, σε μια τέτοια πιθανή περίπτωση δεν θα μπορεί να επαναλάβει ότι δεν κατάλαβε, δεν αντιλήφθηκε, δεν γνώριζε...

ΑΠΟΨΗ

Τετραεδρικές,
παράδοξα
και συνέπεια

Η  δυσκολία «εξεύρεσης» υποψήφιων βουλευτών, από το ΠΑΣΟΚ, στις περισσότερες εκλογικές περιφέρειες της χώρας ήταν και παραμένει, εν πολλοίς, αναμενόμενη, για λόγους που δεν χρειάζεται να αναλυθούν.
Οι δυσκολίες, ωστόσο, ήταν και είναι ακόμη εντονότερες στις τετραεδρικές εκλογικές περιφέρειες, όπως, για παράδειγμα, τα Χανιά και η Βοιωτία.
Και αυτό γιατί, με βάση τον εκλογικό νόμο Παυλόπουλου, με τον οποίο θα διεξαχθούν οι εκλογές της 6ης Μαΐου, το δεύτερο σε πανελλαδικό αριθμό ψήφων κόμμα -που πιθανολογείται ότι θα είναι το ΠΑΣΟΚ, με βάση τα έως χθες δημοσκοπικά ευρήματα- κινδυνεύει να βρεθεί «με την πλάτη στον τοίχο», ειδικά στις τετραεδρικές περιφέρειες, ακόμη και στην περίπτωση που κατακτήσει την πρωτιά σε αυτές!
Κάτι ανάλογο, ωστόσο, δεν πρόκειται να συμβεί ούτε στις διεδρικές ούτε και στις τριεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Τα παράδοξα του εκλογικού νόμου...
Ήδη -και- στα Χανιά, καθότι τετραεδρική περιφέρεια, πολλά σενάρια «διακινούνται» αναφορικά με το πού είναι πιθανό να «κάτσει η μπίλια» τη νύχτα της 6ης προς 7ης Μαΐου.
Ωστόσο, ουδείς μπορεί να προβεί σε ασφαλείς εκτιμήσεις για το τελικό αποτέλεσμα (δηλαδή για τα ποσοστά των κομμάτων και τις έδρες που θα καταλάβουν), διότι το σκηνικό παραμένει εξαιρετικά ρευστό και το ποσοστό των αναποφάσιστων υψηλό.
Παρόλα αυτά, η υφιστάμενη κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί και διαμορφώνεται καθημερινά, προσφέρεται για χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα, που -εύκολα ή δύσκολα- ανακύπτουν αν παρατηρήσει κανείς συγκεκριμένες πολιτικές συμπεριφορές.
Συμπεριφορές που, μεταξύ πολλών άλλων, σχετίζονται άμεσα και με την πολιτική συνέπεια -αρεστή ή όχι, ως προς το περιεχόμενο, είναι ένα άλλο, εντελώς ξεχωριστό ζήτημα στην παρούσα φάση- όσων εκτίθενται δημοσίως όταν η εκλογή φαντάζει εύκολη, χωρίς, όμως, να κάνουν πίσω όταν προκύπτουν μεγάλες δυσκολίες και η εκλογή είναι δύσκολη αν όχι αδύνατη.
Αλλά και συμπεριφορές που καταδεικνύουν τουλάχιστον πολιτική ασυνέπεια (ο χαρακτηρισμός είναι λίαν επιεικής), με χαρακτηριστικότερη, ίσως, περίπτωση των τελευταίων εβδομάδων αυτή της κας Άριας Αγάτσα, που μεταπήδησε από το ΠΑΣΟΚ στη Ν.Δ., με προφανή στόχο να επανεκλεγεί στις 6 του Μάη στη δύσκολη τετραεδρική περιφέρεια της Βοιωτίας. Έστω και με άλλο -το αντίπαλο- κόμμα!

ΑΠΟΨΗ

Οι διαπιστώσεις

δεν αρκούν...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Εδώ και ένα περίπου χρόνο οι διαπιστώσεις των αιρετών της Αυτοδιοίκησης είναι σχεδόν ταυτόσημες.

Όλοι συμφωνούν, λίγο πολύ, ότι το πρόγραμμα “Καλλικράτης” εφαρμόζεται μετ' εμποδίων καθώς οι σημαντικές -σε ύψος- περικοπές θεσμοθετημένων πιστώσεων από τους Δήμους και η έντονη έως ασφυκτική γραφειοκρατία συνθέτουν μία εξαιρετικά δυσμενή πραγματικότητα, που δεν συμβάλλει, σε καμία περίπτωση, στην ομαλή εφαρμογή μιας μεγάλης και σύνθετης διοικητικής μεταρρύθμισης.

Κοινές, λοιπόν, οι διαπιστώσεις.

Δεν αρκούν, όμως.

Διότι πέραν των όποιων διαπιστώσεων οι αιρετοί που ανέλαβαν, με την ψήφο των πολιτών, να εφαρμόσουν το δύσκολο εγχείρημα της μεταρρύθμισης στην Αυτοδιοίκηση και να οδηγήσουν τις Περιφέρειες και τους Δήμους στη νέα πραγματικότητα οφείλουν να διεκδικούν το καλύτερο δυνατόν, χωρίς, ωστόσο, να ξεχνούν τα αυτονόητα.

Και αυτονόητο -ένα από τα πολλά- είναι ότι μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση χωρίς πόρους, χωρίς “προίκα”, δεν μπορεί να υλοποιηθεί επαρκώς, πλήρως και αποτελεσματικά.

Σαφέστατα, η χώρα -και τα οικονομικά της- είναι σε οικτρή κατάσταση.

Ωστόσο, αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι και δικαιολογία για την... αφωνία πολλών αιρετών, οι οποίοι δηλώνουν μεν με περισσή ευκολία “αυτοδιοικητικοί”, αλλά με τη γενικότερη στάση τους, κυρίαρχο στοιχείο της οποίας είναι το έλλειμμα διεκδικητικότητας αναφορικά με το μείζον ζήτημα των πιστώσεων, δίνουν την αίσθηση ότι δεν επιθυμούσαν και δεν επιθυμούν να δημιουργήσουν περαιτέρω προβλήματα στην κυβέρνηση και στο κόμμα από το οποίο προέρχονται.

Κοινώς, συμπεριφέρονται, εν πολλοίς, ως κομματικά στελέχη.

Και η πίτα ολάκερη, ωστόσο, και ο σκύλος χορτάτος δεν γίνεται.

Όταν οι πιστώσεις των Δήμων μειώνονται κατά 30% και 40% συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά, στη διάρκεια της οποίας υπήρξε επίσης μείωση, όταν η γραφειοκρατία του νομοθέτη “δένει τα χέρια” στις Περιφερειακές και Δημοτικές Αρχές, όταν ένα σημαντικό πρόγραμμα διοικητικής μεταρρύθμισης δεν εφαρμόζεται αποτελεσματικά, τότε οι εκλεγμένοι αιρετοί οφείλουν να υψώσουν τον τόνο της φωνής τους και να διεκδικήσουν αλλαγή πλεύσης, αλλαγή πολιτικής, μέσα από τα συλλογικά τους όργανα και όχι μόνο.

Διότι αυτό απαιτούν οι καιροί και οι πολίτες.

Άλλωστε, οι αιρετοί επιλέγονται για να εκπροσωπούν τους πολίτες και τα συμφέροντα των τοπικών κοινωνιών. Και όχι κομματικούς μηχανισμούς ή μικροπολιτικές και άλλες σκοπιμότητες.

ΑΠΟΨΗ

“Είμαστε οι γιοι

των πράξεών μας”

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Στο ΠΑΣΟΚ, ο νέος πρόεδρος Βαγγέλης Βενιζέλος επαναφέρει εντός κόμματος όλους όσοι διεγράφησαν πρόσφατα επειδή καταψήφισαν μνημόνια και δανειακές συμβάσεις. Όλους όσοι, δηλαδή, καταψήφισαν -εμμέσως πλην σαφώς- ακόμη και τον ίδιο, ως υπουργό Οικονομικών και βασικό εισηγητή των νέων μέτρων!

Στη ΝΔ, ο πρόεδρος του κόμματος Αντώνης Σαμαράς, διέγραψε αρχικά όλους όσοι υπερψήφισαν το πρώτο μνημόνιο, την άνοιξη του 2010. Ενάμιση, περίπου, χρόνο μετά, διέγραψε εκείνους που καταψήφισαν το δεύτερο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση! Και εν συνεχεία, λίγες εβδομάδες αργότερα, άνοιξε την “αγκαλιά” του για να τους δεχθεί πάλι πίσω!

Ποιο είναι το μήνυμα που στέλνουν με αυτές τις ενέργειες οι δύο πολιτικοί αρχηγοί;

Της συστράτευσης πριν από μια εξαιρετικά κρίσιμη εκλογική μάχη, με τα ποσοστά των κομμάτων, σε λογής - λογής δημοσκοπήσεις, να είναι σε πρωτοφανή χαμηλά επίπεδα, ενδεχομένως να υποστηρίξουν στελέχη των δύο κομμάτων. Έχουν συνηθίσει, άλλωστε, τα περισσότερα, τουλάχιστον, εξ αυτών, να “λιβανίζουν” τους αρχηγούς και τις αποφάσεις τους, ευελπιστώντας να πιάσουν... πρώτο στασίδι την επόμενη ημέρα.

Κάνουν λάθος, όμως.

Και οι αρχηγοί και όσοι χειροκροτούν τέτοιου είδους επιλογές, οι οποίες καταδεικνύουν, στον μέγιστο δυνατό βαθμό, τη διαχρονική υποκρισία και αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος.

Καταδεικνύουν ότι “ο σκοπός -εξακολουθεί να- αγιάζει τα μέσα”.

Καταδεικνύουν τη δραματική ανακολουθία λόγων και έργων και μάλιστα σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα.

Και κάνουν τους πολίτες να μην τους εμπιστεύονται και να στρέφουν απ' την άλλη το κεφάλι τους, απογοητευμένοι και οργισμένοι, διότι διαπιστώνουν ότι, ακόμη και σήμερα, τα δύο μεγάλα κόμματα -αλλά όχι μόνον αυτά- συνεχίζουν την κατά το δοκούν ρητορική και τις πρακτικές του παρελθόντος, που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία.

“Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού”, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Στην περίπτωση της πλειονότητας των σύγχρονων Ελλήνων πολιτικών, η συγκεκριμένη ρήση τείνει, δυστυχώς, να καταστεί ανέκδοτο...

ΑΠΟΨΗ

Έξω απ' τα δόντια...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Η επισήμανση είναι σημαντική, διότι το επιχειρείν και το κέρδος τείνουν σχεδόν να... δαιμονοποιηθούν από ένα -μικρό έστω- τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

«Έχουμε ανάγκη να αποκαταστήσουμε την τιμή της επιχειρηματικότητας», είπε τις προάλλες από τα Χανιά ο ευρωβουλευτής Σπύρος Δανέλλης, τονίζοντας, παράλληλα, την ανάγκη να υπάρξει «βιώσιμη γεωργία, βιώσιμος αγροτουρισμός, βιώσιμος τουρισμός της υπαίθρου, βιώσιμος τουρισμός».

Κι έχει δίκιο. 

Μόνο που για να αποκατασταθεί η τιμή της επιχειρηματικότητας και εν συνεχεία να αναπτυχθεί θα πρέπει να προηγηθεί η ουσιαστική μεταρρύθμιση της εξόχως προβληματικής δημόσιας διοίκησης προκειμένου να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά φαινόμενα διαφθοράς και γραφειοκρατίας, που δημιουργούν απίστευτα προσκόμματα σε κάθε σοβαρή επενδυτική προσπάθεια.

Η περιβόητη ανάπτυξη, που θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, μέγα ζητούμενο στην εποχή μας, που η ανεργία καλπάζει και η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται κατά τρόπο πρωτοφανή, δεν θα έρθει διαφορετικά.

Διότι ουδείς σοβαρός επενδυτής, ουδείς σοβαρός επιχειρηματίας είναι διατεθειμένος να επενδύσει χρήμα και χρόνο σήμερα σε τούτη τη χώρα, υπό τις παρούσες απαράδεκτες συνθήκες, για τις οποίες μίλησε πρόσφατα -και μάλιστα... έξω από τα δόντια- ακόμη και ο αρχιεπίσκοπος Ελλάδας Ιερώνυμος, παραδεχόμενος δημόσια ότι αναγκάστηκε να πει ψέματα για να “προσπεράσει” την ελληνική γραφειοκρατία!

Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα στοιχήματα που καλείται να κερδίσει η σημερινή, αλλά και η όποια αυριανή κυβέρνηση.

Χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις, χωρίς να κλείνει το μάτι σε συντεχνίες και μικροσυμφέροντα, αλλά και χωρίς ισοπεδωτικές λογικές.

Είναι πασιφανές, εδώ και καιρό άλλωστε, ότι η χώρα δεν αντέχει άλλο να πορεύεται στο παρόν με “εγκληματικές” πρακτικές και νοοτροπίες του παρελθόντος.

ΑΠΟΨΗ

Ποιος και πώς;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Οι μάσκες έπεσαν. Δημοσίως! Και με τρόπο εμφαντικό, που αφ’ ενός δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών και αφ’ ετέρου καταδεικνύει το άθλιο πολιτικό παιχνίδι που παίχθηκε το προηγούμενο διάστημα στη Γηραιά Ήπειρο, με στόχο να υπερψηφιστούν συγκεκριμένα μέτρα στο ελληνικό Κοινοβούλιο, που όχι μόνο δεν βοηθούν στην ανάκαμψη της χώρας, αλλά τη βυθίζουν ολοένα και περισσότερο στην ύφεση.

Βασικοί πρωταγωνιστές οι ευρωπαίοι εταίροι μας. Πρωθυπουργοί, υπουργοί Οικονομικών, στελέχη της Κομισιόν, που σε κάθε ευκαιρία, τους προηγούμενους μήνες, άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, άρα επιστροφή στη δραχμή.

Αιωρούμενη απειλή, την οποία ασπάστηκαν πλήρως η κυβέρνηση και άλλες εγχώριες πολιτικές δυνάμεις. 

Απειλή, που είχε ως αποτέλεσμα να ταλαντεύεται η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, από το ένα άκρο στο άλλο.

Από την οργή και την αγανάκτηση, στη βαθειά απογοήτευση και στον φόβο για την επόμενη ημέρα.

Οι πρόσφατες δηλώσεις, ωστόσο, της γερμανίδας καγκελάριου Άνγκελας Μέρκελ στο βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο BBC ξεκαθάρισαν το τοπίο. Πλήρως.

«Έχουμε πάρει την απόφαση να ανήκουμε σε μια νομισματική ένωση. Είναι μια απόφαση όχι μόνο νομισματική, αλλά επίσης πολιτική... Θα ήταν καταστροφικό αν λέγαμε σε μία από τις χώρες που έχει αποφασίσει να είναι μαζί μας: “Δεν σας θέλουμε πια”... Εξάλλου οι (ευρωπαϊκές) συνθήκες δεν το επιτρέπουν. Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο αναρωτιούνται: “Ποιος θα είναι ο επόμενος;” Η ευρωζώνη θα γινόταν απίστευτα εξασθενημένη», επεσήμανε η γερμανίδα καγκελάριος.

Άρα, ουδέποτε υπήρξε θέμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, διότι, όπως ευθέως παραδέχθηκε η κ. Μέρκελ, «οι ευρωπαϊκές συνθήκες δεν το επιτρέπουν».

Επρόκειτο για ένα εκβιαστικό -αλλά μη υπαρκτό, όπως αποδεικνύεται εκ των υστέρων- δίλημμα, το οποίο χρησιμοποίησε στον μέγιστο βαθμό η σημερινή κυβέρνηση, με στόχο την ελαχιστοποίηση των αντιδράσεων των πολιτών για τα μέτρα εσωτερικής υποτίμησης, που λαμβάνονται κατ’ επιταγή, εν πολλοίς, της τρόικας, στο... όνομα της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας.

Κατά συνέπεια, στις επόμενες εκλογές το κυρίαρχο ερώτημα δεν είναι ευρώ ή δραχμή δεδομένου ότι όσοι εξακολουθούν να ζητούν την εθελούσια έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη, παίζοντας με τη φωτιά, δεν φαίνεται να έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν μια τέτοια εξαιρετικά κρίσιμη απόφαση.

Το πραγματικά ουσιαστικό ερώτημα είναι ποιος ή ποιοι πολιτικοί φορείς διαθέτουν την αξιοπιστία, τη σοβαρότητα, τη δυνατότητα και την ισχυρή βούληση, χωρίς λαϊκισμούς, συντεχνιακές αντιλήψεις, διγλωσσία και αμετροέπεια, να βγάλουν τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, διότι ο κίνδυνος μιας καταστροφικής χρεοκοπίας εξακολουθεί να ελλοχεύει.

Σε αυτό το ερώτημα, δυστυχώς δεν έχω απάντηση. 

Και δεν είμαι ο μόνος.

ΑΠΟΨΗ

Περί ιδιωτικοποίησης

του αεροδρομίου

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Τι σημαίνει, πρακτικά, τυχόν ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου “Δασκαλογιάννης”, μια που η σχετική συζήτηση έχει ενταθεί το τελευταίο διάστημα, παρά τις εκτιμήσεις αιρετών -και όχι μόνο- ότι δεν υφίσταται τέτοιο ζήτημα;

Σημαίνει, πολύ απλά, ότι οι τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων όσων αναχωρούν από τα Χανιά θα αυξηθούν σημαντικά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για μία εξόχως τουριστική περιοχή όπως η Δυτική Κρήτη.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του αεροδρομίου “Ελευθέριος Βενιζέλος” στα Σπάτα.

Όταν “πετάς” από Χανιά προς Αθήνα το εισιτήριο είναι αρκετά φθηνότερο, συγκριτικά με όταν αναχωρείς αεροπορικώς από το “Ελευθέριος Βενιζέλος” για το “Δασκαλογιάννης”.

Ακριβότερος προορισμός σημαίνει λιγότερο ανταγωνιστικός προορισμός σε μια εποχή που οι τουριστικές επιλογές είναι πολύ περισσότερες από το παρελθόν και ζητούμενο παραμένει -για ευνόητους λόγους- η συμπίεση των τιμών.

Οι χαμηλές τιμές, άλλωστε, συμβάλλουν σημαντικά στην προσέλκυση αεροπορικών εταιρειών χαμηλού κόστους, όπως επισημάνθηκε και σε πρόσφατη εκδήλωση για τον τουρισμό, που έγινε στις εγκαταστάσεις του Ινστιτούτου Επαρχιακού Τύπου, στους Αγίους Πάντες Αποκορώνου.

Είναι, κατά συνέπεια, ξεκάθαρο ότι τυχόν ανταγωνιστικό μειονέκτημα θα σημάνει πολλά για την τοπική οικονομία, που τελεί, ουσιαστικά, υπό “παράλυση” ελέω κρίσης και έχει, πλέον, σχεδόν μοναδικό “αποκούμπι” τον τριτογενή τομέα.

Επομένως, το ζήτημα της τυχόν ιδιωτικοποίησης του αεροδρομίου “Δασκαλογιάννης”, παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις και υποσχέσεις κυβερνητικών και μη στελεχών, δεν αφορά μόνο τους εργαζομένους σε αυτό, όπως ενδεχομένως ορισμένοι να νομίζουν. 

Αφορά ολόκληρη την τοπική κοινωνία, όχι μόνο των Χανίων, αλλά ευρύτερα της Δυτικής Κρήτης -μην ξεχνάμε ότι χιλιάδες τουρίστες μεταβαίνουν κάθε χρόνο στο Ρέθυμνο μέσω του αεροδρομίου “Δασκαλογιάννης”- που θα βγει πολλαπλώς χαμένη από μια τέτοια δυσμενή εξέλιξη. 

ΑΠΟΨΗ

Η κοινωνία στον καθρέφτη

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή... τεραστίων διαστάσεων.

“Πάρτι” στο ΙΚΑ, αλλά και σε Νοσοκομεία με τις προμήθειες διαφόρων υλικών και όχι μόνο.

Ανεξέλεγκτες συνταγογραφήσεις, με τη φαρμακευτική δαπάνη να εκτοξεύεται.

Χιλιάδες προνοιακά επιδόματα, συντάξεις και επιδοτήσεις “μαϊμού”.

Σε “μαϊμού” τυφλούς, “μαϊμού” ανάπηρους, “μαϊμού” ανήμπορους. Και για “μαϊμού” επιχειρήσεις, αλλά και καλλιέργειες.

Αλλά και συντάξεις σε... πεθαμένους συνταξιούχους!

Αυθαιρεσίες επί αυθαιρεσιών στη δόμηση.

Μελέτες επί μελετών για έργα που άλλα έγιναν ελλιπώς και άλλα δεν κατασκευάστηκαν ποτέ.

Πανεπιστήμια - άσυλα για κάθε είδους παραβατική συμπεριφορά. Νόμοι που ψηφίζονται, αλλά δεν εφαρμόζονται. Ή εφαρμόζονται κατά το δοκούν.

Δημόσια Διοίκηση για τα πανηγύρια!

Ο κατάλογος είναι μακρύς και προκαλεί θυμηδία, οργή, απογοήτευση.

Γιατί, τελικά, όπου και αν έστρεφε κανείς το κεφάλι του σε τούτη τη χώρα, επί σειρά ετών, θα διαπίστωνε παράνομες πράξεις, παράτυπες συμπεριφορές, παράλογες πρακτικές, εξωφρενικές -συντεχνιακές και άλλες- “λογικές”.

Ένα απέραντο “ξέφραγο αμπέλι” ήταν επί δεκαετίες η Ελλάδα. “Απού μπορεί κι απάνω του”. Είτε με τις “πλάτες” πολιτικών. Είτε με τον παρά του. Είτε...

Για όλα τα παραπάνω και για πολλά ακόμη είναι σαφές και απολύτως ξεκάθαρο ότι η πρώτιστη και κυρίαρχη ευθύνη ανήκει στο πολιτικό σύστημα, που, έχοντας και το μαχαίρι και το καρπούζι, λειτούργησε και λειτουργεί, εν πολλοίς, ως μεσίτης μικρών και μεγάλων συμφερόντων σε βάρος της χώρας, με τρόπο προκλητικό και απαράδεκτο.

Είναι, όμως, επίσης σαφές και ξεκάθαρο ότι -συγκεκριμένες- ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση φέρουμε και οι πολίτες. Τουλάχιστον πολλοί εξ ημών.

Εξαιρετικά χρήσιμο, κατά συνέπεια, θα είναι -πέρα από τη σκληρή (δικαίως) κριτική, την αγανάκτηση, την οργή, αλλά και τα φασκελώματα, τις βλαστήμιες, τις απειλές, τα γιαούρτια και τις όποιες (καταδικαστέες) πράξεις βίας- να κοιτάξουμε, κάποια στιγμή, τους εαυτούς μας στον καθρέφτη προκειμένου να κάνουμε και τη δική μας αυτοκριτική, με ειλικρινή διάθεση αλλαγής. Έστω, αρχικά, από τα απλά και καθημερινά.

Μόνο έτσι ενδέχεται να υπάρξει ελπίδα.

Γιατί η κρίση μπορεί μεν να αποτυπώθηκε ευρέως και με τραγικό τρόπο στην οικονομία, τα βαθύτερα αιτία της, όμως, είναι πρωτίστως πολιτισμικά.

Ας μη λησμονούμε, άλλωστε, ότι τα πολιτικά κόμματα και τα πολιτικά πρόσωπα αποτελούν, εν πολλοίς, “εικόνα και ομοίωση” των ψηφοφόρων τους.

Και όσο ένα πολύ μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων επιμένει να αποποιείται τις -συγκεκριμένες- ευθύνες του, τόσο είναι μάλλον απίθανο να αλλάξουν συμπεριφορές και πρακτικές και πολλοί από εκείνους, οι οποίοι έφεραν ως εδώ τη χώρα με τις επιλογές τους ή με τη στάση τους και εμφανίζονται σήμερα -εκ των πραγμάτων και εκ των συνθηκών- ως “σωτήρες” της, αλλά και ως “σωτήρες” των -δικαίως ή παραδόξως- “αγανακτισμένων” και μη πολιτών της.

ΑΠΟΨΗ

Η αλήθεια είναι

κάπου στη μέση...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Ικανοποίηση από τη Δημοτική Αρχή του Δήμου Χανίων, κριτική με “αποχρώσεις” από την αντιπολίτευση στον απολογισμό πεπραγμένων για το 2011. Με την αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση.

Ένα κρίσιμο ζήτημα, την πρώτη χρονιά εφαρμογής του προγράμματος “Καλλικράτης”, ήταν η σύνθεση -το “πάντρεμα” δηλαδή της συνολικής “κληρονομιάς” που άφησαν οι επτά πρώην Δήμοι που συνενώθηκαν- προκειμένου ο νέος μεγάλος Δήμος να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά στη νέα πραγματικότητα. Επιτεύχθηκε αυτό; Παρά τις όποιες προσπάθειες εν μέρει μόνο, όπως παραδέχθηκε ο ίδιος ο δήμαρχος Μανώλης Σκουλάκης. Η διαδικασία, πάντως, συνεχίζεται και -λογικά- αναμένονται εξελίξεις.

Ένα άλλο μείζον ζήτημα αφορά τα οικονομικά. Μετά την... ατυχή αρχική προσπάθεια της Δημοτικής Αρχής να φανεί ότι “κληρονόμησε” μια μεγάλη μαύρη τρύπα, το βασικό συμπέρασμα που προκύπτει, με βάση πάντα τα στοιχεία που έδωσε ο Δήμος στη δημοσιότητα, είναι ότι τα πράγματα πηγαίνουν αρκετά καλά.

Από 'κει και πέρα, είναι αλήθεια ότι η Δημοτική Αρχή άνοιξε όλα τα μεγάλα θέματα. Σε κάποια από αυτά έφερε ήδη απτά -και θεαματικά- αποτελέσματα, σε κάποια άλλα όχι, ακόμη τουλάχιστον.

Σε ό,τι αφορά τις επισημάνσεις της αντιπολίτευσης, υπάρχει βάση στο ότι οι πολίτες στους πρώην περιαστικούς Δήμοι αισθάνονται, μέχρι στιγμής, “δεύτερης κατηγορίας”, αφού βαρύτητα έχει δοθεί μόνο στην πόλη των Χανίων.

Βάση υπάρχει και στην κριτική για το ότι η Δημοτική Αρχή δεν έχει “ακουμπήσει” συγκεκριμένα κρίσιμα θέματα, όπως, για παράδειγμα, το κυκλοφοριακό.

Η τάση οικειοποίησης ορισμένων θετικών εξελίξεων (καθιέρωση πτήσεων χαμηλού κόστους, ανάπτυξη κρουαζιέρας) σαφώς και υφίσταται, ωστόσο, γεγονός είναι επίσης ότι ο Δήμος αντελήφθη τη σπουδαιότητα των συγκεκριμένων πρωτοβουλιών και έχει προστρέξει για βοήθεια.

Όσο για τις αντιδράσεις της Δημοτικής Αρχής στην κριτική που της ασκείται κατά διαστήματα («δεν τη δέχεται αν και καλοπροαίρετη», σημείωσε ο μετριοπαθής Τάσος Βάμβουκας), καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του παρακολουθώντας την επικαιρότητα.

Εν κατακλείδι: Το ποτήρι είναι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Ζητούμενο παραμένει η σύνθεση. Μειονέκτημα η μη συμμετοχή του δημάρχου στα κεντρικά όργανα της Αυτοδιοίκησης, όπου συζητούνται όλα τα μεγάλα θεσμικά και οικονομικά θέματα. Δουλειά γίνεται. Αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο, όμως. Το θέμα είναι να υπάρχουν και αποτελέσματα. Σε όλα τα επίπεδα, για όλα τα “ανοιχτά” θέματα, προς όφελος όλων των πολιτών. Με πίστωση χρόνου, όπου απαιτείται. Αλλά χωρίς επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις όταν το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό.

Σε κάθε περίπτωση, η καθημερινότητα του δημότη δεν είναι κάτι γενικό και αόριστο. Βιώνεται. Και, κατά συνέπεια, τα συμπεράσματα που προκύπτουν κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, είναι συγκεκριμένα και αρκετά ασφαλή.

ΑΠΟΨΗ

(Δημοσιεύτηκε στα «Χ.Ν.» στις 2 Μαρτίου)

Αεροδρόμιο Χανίων:

Χρειάζεται και ραντάρ!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Πολύ μελάνι έχει χυθεί τα τελευταία χρόνια για την αναγκαιότητα της επέκτασης του αεροσταθμού του αεροδρομίου “Δασκαλογιάννης” των Χανίων και της κατασκευής νέου σύγχρονου πύργου ελέγχου.

Το γεγονός ότι μετά από παλινωδίες ετών προκηρύχθηκε ο διαγωνισμός του έργου, προϋπολογισμού 110.085.000 ευρώ, είναι αναμφισβήτητα εξαιρετικά σημαντικό, αν και για να ανοιχθούν, τελικά, οι φάκελοι των υποψηφίων αναδόχων θα πρέπει να προηγηθεί έγκριση από την Αρχή Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως, απαιτείται ολίγη... υπομονή ακόμη.

Αν, τελικά, όλα πάνε καλά, η κατασκευή του έργου θα ξεκινήσει, χωρίς, ωστόσο, αυτό να σημαίνει ότι ο αγώνας σταματά εκεί.

Διότι πέραν του σύγχρονου πύργου ελέγχου απαιτείται και ραντάρ προσέγγισης μαζί με πρόσθετο τεχνολογικό εξοπλισμό (βοηθητικά συστήματα), προϋπολογισμού 7 εκατομμυρίων ευρώ περίπου, που θα δίνει τη δυνατότητα στο αεροδρόμιο των Χανίων να υποδέχεται περισσότερα των τεσσάρων αεροσκάφη κάθε ώρα, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα.

Μόνο έτσι, δηλαδή, θα... ανοίξουν οι ουρανοί και θα υπάρχει δυνατότητα προσγείωσης 10 - 12 αεροσκαφών ανά εξήντα λεπτά, όπως συμβαίνει σε άλλα μεγάλα αεροδρόμια της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κάθε τοπική τουριστική αγορά, άρα και για την κάθε τοπική οικονομία γενικότερα.

Η προμήθεια του ραντάρ δεν περιλαμβάνεται στο προκηρυχθέν έργο. Κατά συνέπεια, ο επόμενος μείζον στόχος είναι η εξασφάλιση των πιστώσεων για την απόκτησή του.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ήδη καταβάλλεται προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση από τον αερολιμενάρχη, σε συνεργασία με την Περιφερειακή Ενότητα Χανίων και Υπηρεσίες, αφού είναι ξεκάθαρο σε όλους ότι μόνο έτσι θα υπάρξει πραγματική αναβάθμιση του αεροδρομίου και ουσιαστικό όφελος για την τοπική κοινωνία.

Ωστε, όταν όλα τα έργα ολοκληρωθούν και αποκτηθεί το ραντάρ προσέγγισης, να μη στερείται η Δυτική Κρήτη «σημαντικά αναπτυξιακά πλεονεκτήματα, που είχε στερηθεί τα προηγούμενα χρόνια», όπως παραδέχθηκε προχθές ο υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Γιάννης Μαγκριώτης και όπως κατ' επανάληψη έχουν επισημάνει τα “Χ.Ν.”, σε πείσμα όσων, κατά καιρούς, προσπαθούν να πείσουν περί του αντιθέτου.

ΑΠΟΨΗ

(Δημοσίευση στα «Χ.Ν.» στις 25 Φεβρουαρίου)

Ο δανεισμός είναι το πρόβλημα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Την εποχή που... δένανε τους σκύλους με τα λουκάνικα, όχι πολλά χρόνια πριν, οι τράπεζες είχαν ανοίξει διάπλατα τις πόρτες τους για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Στεγαστικά, επιχειρηματικά και καταναλωτικά δάνεια (διακοποδάνεια, εορτοδάνεια, δάνεια για το Πάσχα και τα Χριστούγεννα) δίδονταν καθημερινά και μάλιστα με αρκετή ευκολία. 
Ταυτόχρονα, οι πολίτες δέχονταν, κάθε τρεις και λίγο, τηλεφωνικές οχλήσεις από τράπεζες ή εταιρείες που συνεργάζονταν με πιστωτικά ιδρύματα για την έκδοση πιστωτικών καρτών (με υψηλά επιτόκια). “Πάρε κόσμε”...

Και πήρε ο κόσμος. Πήρε και ξαναπήρε και ξαναπήρε. Όχι όλοι, αλλά πολλοί. Άλλοι γιατί εκτίμησαν ότι με τα χαμηλά επιτόκια τούς δινόταν η ευκαιρία να επενδύσουν, να επιχειρήσουν, να κάνουν το όνειρο ενός σπιτιού πραγματικότητα και άλλοι για να κάνουν, λίγο - πολύ το... κέφι τους.

“Εχει ο Θεός”...

Εκείνη την περίοδο, όσοι -άσχετοι με το αντικείμενο- έριχναν μια ματιά, αραιά και πού, στις οικονομικές σελίδες των εφημερίδων διαπίστωναν ότι στον δανεισμό των νοικοκυριών υπάρχει ένας βασικός κανόνας: Ενα νοικοκυριό, για να μπορεί να τα βγάλει πέρα, δεν θα πρέπει να καταβάλλει πάνω από το 30% των μηνιαίων εισοδημάτων του σε δάνεια.

Τουτέστιν, αν ένα ζευγάρι παίρνει 2.000 μηνιαίως, το ανώτατο χρηματικό ποσό που θα πρέπει να δίνει για την πληρωμή δανείων και καρτών δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 600 ευρώ. Λιγότερα, δε, αν είναι υποχρεωμένο να πληρώνει και ενοίκιο.

Τηρήθηκε αυτός ο κανόνας; 
Σε πλείστες περιπτώσεις, όχι.

Σήμερα, πλέον, με τη δραματική αύξηση της ανεργίας και τη μείωση των μισθών, από 15% έως και 50%, εύκολα γίνεται αντιληπτό ότι όσοι χρεώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια, είτε ζυγίζοντας τις δυνάμεις τους είτε όχι, βρίσκονται σε εξαιρετικά δεινή θέση. 
Η ευθύνη ανήκει στους πολίτες, ειδικά στους... “έχει ο Θεός”, οι οποίοι δεν δικαιούνται να λένε σήμερα ότι... δεν ήξεραν, δεν γνώριζαν, αγνοούσαν! Ανήκει, όμως, και στις τράπεζες, που δάνειζαν και ανθρώπους, οι οποίοι δεν πληρούσαν τις πρϋποθέσεις.

Σε κάθε περίπτωση, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αντιμετωπίζει ένα σαφές, ξεκάθαρο πρόβλημα, το οποίο επιτείνεται από τη συνεχιζόμενη, για έκτη χρονιά, ύφεση και τα κυβερνητικά μέτρα.

Με αυτούς τους πολίτες τι θα γίνει; 
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό.

Ανάλογο ερώτημα τέθηκε στην Ισλανδία, όπου οι τράπεζες, οι οποίες ελέγχονται εν μέρει από το κράτος, διέγραψαν, τελικά, δάνεια των νοικοκυριών που αντιστοιχούν στο 13% του ΑΕΠ της χώρας, μειώνοντας το βάρος χρέους για περισσότερο από το ένα τέταρτο του πληθυσμού της. 
Η συγκεκριμένη χώρα, που βρέθηκε επίσης στο μάτι του κυκλώνα, για διαφορετικούς, όμως, λόγους απ’ αυτούς που δοκιμάζεται η Ελλάδα, καταφέρνει και πάλι, αργά αλλά σταθερά, να σταθεί στα πόδια της, διότι, όπως επισημαίνουν ειδικοί αναλυτές, η προσέγγιση της Ισλανδίας για την αντιμετώπιση της κατάρρευσης ήταν να θέτει κάθε φορά τις ανάγκες του πληθυσμού της επάνω από εκείνες των αγορών!

Αποτέλεσμα;

Ο οίκος Fitch αναβάθμισε πριν από λίγες ημέρες το αξιόχρεο της Ισλανδίας σε διαβαθμισμένο επίπεδο με σταθερή προοπτική και δήλωσε ότι «ήταν επιτυχημένη η ανορθόδοξη πολιτική της για την αντιμετώπιση της κρίσης»! 

ΑΠΟΨΗ

Κάποιοι

προειδοποιούσαν

και κάποιοι

ήξεραν...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Στις 16 Δεκεμβρίου 2008 ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής υποστήριξε δημόσια, σε ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει πρόβλημα δανεισμού της χώρας το επόμενο διάστημα.

“Μια διευκρίνιση ρητή και κατηγορηματική. Διαδόσεις για πρόβλημα στην αναχρηματοδότηση του χρέους είναι υποβολιμαίες, είναι ανεύθυνες και είναι επικίνδυνες”, ανέφερε επί λέξη ο κ. Καραμανλής.

Δύο ημέρες μετά, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, μιλώντας στη Βουλή, προειδοποίησε για το τι θα επακολουθήσει του οικονομικού εκτροχιασμού της χώρας, που είχε ξεκινήσει την ίδια χρονιά και κορυφώθηκε την επόμενη (2009).

“Σε περίπτωση που παρουσιαστούν δυσκολίες δανεισμού, το ελληνικό κράτος δεν θα μπορεί να βρει στην αγορά, ταχύτατα όπως θα θέλει, και θα δώσει έτσι την αφορμή να διατυπωθεί ότι η λύση του προβλήματος θα πρέπει να επιζητηθεί μάλλον με προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Θα είναι μια ταπεινωτική εξέλιξη για την Ελλάδα, η πιο καταστροφική κατάληξη της διακυβέρνησης της ΝΔ”.

Ο κ. Καραμανλής βλέποντας ότι η “βόμβα” θα έσκαγε στα χέρια του δραπέτευσε από το Μέγαρο Μαξίμου προκηρύσσοντας εκλογές, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι θα τις χάσει... πανηγυρικά, όπως και τελικά έγινε.

Από 'κει και μετά, ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, που επί πρωθυπουργίας Καραμανλή έλεγε πεισματικά “όχι” στις όποιες απόπειρες έγιναν -καθυστερημένα και χωρίς ουσία- από την τότε κυβέρνηση για την περιστολή δαπανών, κλείνοντας το μάτι στις συντεχνίες (μαζί με την Αριστερά), δεν κατάφερε (μαζί με την κυβέρνησή του) να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στο μείζον πρόβλημα που προέκυψε με τη μη εξυπηρέτηση του χρέους, γνώση του οποίου είχε σαφώς -ή όφειλε να είχε- πριν από τις εκλογές.

Αποτέλεσμα;

Να οδηγηθούν η χώρα και οι πολίτες της σε πρωτόγνωρες καταστάσεις, χωρίς, μέχρι στιγμής, να διαφαίνεται φως στο μακρύ σκοτεινό τούνελ των σκληρών και άδικων, εν πολλοίς, μέτρων που εντείνουν την ύφεση και “στραγγαλίζουν” τις όποιες απόπειρες για ανάπτυξη.

ΑΠΟΨΗ

Ντροπή!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Δεν γνωρίζω αν όσοι ψήφισαν το δεύτερο μνημόνιο γνώριζαν ότι μεταξύ πολλών επαχθών μέτρων, που αφορούν κυρίως τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, προβλέπεται και η κατάργηση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ) και του Οργανισμού Εργατικής Εστίας (ΟΕΕ).

Αλλά ακόμη και αν το γνώριζαν, εύλογα αναρωτιέται κανείς πόσοι εξ αυτών ήξεραν σε βάθος το έργο που επιτελούν οι δύο Οργανισμοί.

Ο ΟΕΚ, που ιδρύθηκε το 1931 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ασκεί κοινωνική πολιτική που απευθύνεται σε χαμηλόμισθους και χαμηλοσυνταξιούχους και δεν επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, αφού τα έσοδά του προέρχονται από εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων. Η ακίνητη περιουσία του ανέρχεται σε 1 δισ. ευρώ περίπου και περιλαμβάνει 173 κτήρια.

Το έργο του σημαντικό. 

Με το πρόγραμμα κοινωνικού τουρισμού, χάρη στο οποίο σημειώνονται ετησίως περί τα 4 εκατομμύρια διανυκτερεύσεις σε 2.700 τουριστικά καταλύματα, ως επί το πλείστον, καταλύματα όλης της χώρας. Και ταυτόχρονα διατηρούνται πολλές θέσεις εργασίας. 

Με τη στήριξη χιλιάδων επιχειρήσεων επισιτισμού. Με τη διάθεση δελτίων θεατρικών παραστάσεων, χειμώνα - καλοκαίρι και δελτίων αγοράς βιβλίων. 

Και με τη λειτουργία 25 βρεφονηπιακών σταθμών, που φιλοξενούν 2.000 παιδιά, ηλικίας 8 μηνών έως 5 ετών.

Ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας ιδρύθηκε το 1954. Ούτε και αυτός επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό. Το αποθεματικό του ανέρχεται σε 450 εκατομμύρια ευρώ και η αξία της ακίνητης περιουσίας του σε 10 δισ. ευρώ. Σκοπός του είναι η ανέγερση οικισμών και η διανομή των σπιτιών μέσω κλήρωσης στους δικαιούχους, η επιδότηση στο επιτόκιο τραπεζικών στεγαστικών δανείων (με αποτέλεσμα τα χορηγούμενα δάνεια να είναι είτε με μηδενικό επιτόκιο είτε με εξαιρετικά χαμηλότοκο) και η επιδότηση του ενοικίου σε χιλιάδες ενοικιαστές. Μόνο στα Χανιά ανέρχονται σε 1.600!

Η επικείμενη κατάργηση των δύο συγκεκριμένων Οργανισμών αναμένεται να αποτελέσει πολύ μεγάλο πλήγμα για χιλιάδες ελληνικές οικογένειες.

Για κάθε χαμηλόμισθο εργαζόμενο, ο οποίος προσδοκούσε στη συνδρομή του ΟΕΚ για να χτίσει ή να αγοράσει σπίτι με χαμηλότοκο δάνειο.

Για κάθε χαμηλόμισθο εργαζόμενο, ο οποίος περίμενε από τον ΟΕΕ τα δελτία κοινωνικού τουρισμού για να καταφέρει να κάνει ολιγοήμερες διακοπές, φθηνά - φθηνά, με την οικογένειά του.

Για κάθε χαμηλόμισθο εργαζόμενο, που χωρίς τα δελτία θεατρικής παράστασης αδυνατεί να πάει τα παιδιά του στο θέατρο.

Ταυτόχρονα, η επικείμενη κατάργηση απειλεί με καταστροφή χιλιάδες επαγγελματίες, οι οποίοι στηρίζονται -καλώς ή κακώς αυτό είναι ένα άλλο θέμα συζήτησης- στον κοινωνικό τουρισμό.

Το θέμα, επομένως, είναι μείζον. 

Κι επειδή οι δύο Οργανισμοί δεν επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό πρέπει και μπορεί να βρεθεί λύση. Διότι, πολύ φοβάμαι ότι πέραν του προφανούς -ευτελούς- στόχου της κατάργησης της εργοδοτικής εισφοράς, για την “ενίσχυση” της... περιβόητης “ανταγωνιστικότητας”, κάποιοι έχουν βάλει “στο μάτι” τα πλούσια αποθεματικά των δύο Οργανισμών και τη μεγάλη ακίνητη περιουσία τους.

ΑΠΟΨΗ

20.000 ευρώ

για τη μεταφορά

ενός μαθητή!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Επί σειρά ετών υπήρχαν μεταφορικοί φορείς, αλλά και ιδιώτες - επαγγελματίες, σε συγκεκριμένες περιοχές της Ελλάδας, οι οποίοι έκαναν... πάρτι με τη μεταφορά των μαθητών στα σχολεία.

Και αυτό γιατί, ήταν πολλά τα λεφτά που προσφέρονταν για το συγκεκριμένο έργο. Πάρα πολλά. Εξωφρενικά πολλά! Κι έτσι κάποιοι, αρκετοί, κονομούσαν χοντρά. Και αδικαιολόγητα.

Ο γενικός γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης Θανάσης Καρούντζος επεσήμανε πρόσφατα από τα Χανιά ότι “η Κρήτη δεν έχει παίξει αρνητικό ρόλο στη διαχείριση αυτού του κονδυλίου τα προηγούμενα χρόνια. Όμως δυστυχώς σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα, στις περισσότερες περιοχές είναι τοις πάσι γνωστό ότι για ένα παιδί πληρωνόταν ταξιτζής 20.000 ευρώ τον χρόνο”!

Σημείωσε, δε, ότι “υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις σε αυτό το επίπεδο, οι οποίες όμως δημιούργησαν ένα κονδύλι της τάξης των 400 εκατ. ευρώ σε όλη την Ελλάδα, να διαχειρίζεται με τρόπους που δεν είχαν την καλύτερη διαφάνεια που θα έπρεπε να είχαν”.

Κοινώς, κάποιοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια.

Και η ελληνική πολιτεία είτε καμωνόταν ότι αγνοεί την οφθαλμοφανή πρόκληση είτε έκανε, κατά προκλητικό τρόπο, “τα στραβά μάτια”.

Διότι κάποιοι “αρμόδιοι” ενέκριναν αυτά τα χρήματα. Κάποιοι εισηγούνταν και κάποιοι έβαζαν τις υπογραφές τους για να παίρνει -για παράδειγμα- ένας ταξιτζής 20.000 ευρώ τον χρόνο για τη μεταφορά ενός μαθητή!

Πλέον, το πάρτι βρίσκεται στα τελειώματα, ελέω τρόικας και οικονομικής κρίσης. Αυτό δεν είναι κακό. Τουναντίον.

Εκείνο, όμως, που είναι λάθος και απαράδεκτο είναι ότι για μια ακόμη φορά η ελληνική πολιτεία αδυνατεί να αντιμετωπίσει το θέμα κατά τρόπο δίκαιο και αποτελεσματικό, καταβάλλοντας τις αναγκαίες πιστώσεις ανά περιοχή με βάση τις πραγματικές ανάγκες -που σε καμία περίπτωση δεν είναι και δεν μπορεί να είναι ταυτόσημες- γεγονός που έχει επιφέρει δικαιολογημένη αναστάτωση σε πολλές οικογένειες και στην Κρήτη, ειδικά στην ενδοχώρα.

Έτσι, δουλειά δεν γίνεται. Δεν γίνεται, δηλαδή, από το ένα άκρο να πηγαίνουμε στο άλλο, με καθαρά λογιστικές λογικές, που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Ειδικά, μάλιστα, όταν πρόκειται για θέματα που αφορούν τον ευαίσθητο τομέα της Παιδείας και τις ζωές μικρών ή και μεγαλύτερων παιδιών και των γονέων τους, οι οποίοι ήδη δοκιμάζονται σκληρά καθημερινώς.

ΑΠΟΨΗ

Και μετά τι;

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Στο τραπέζι του διαλόγου, χωρίς ιδεοληψίες και λογής - λογής «αγκιλώσεις» και χωρίς η ένταση της φωνής να αποτελεί επιχείρημα, μπορούμε να συμφωνήσουμε, μάλλον εύκολα, ότι για τη σημερινή απελπιστική κατάσταση της χώρας φταίει πρωτίστως και κυρίαρχα το πολιτικό σύστημα και κυρίως τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά όχι μόνο αυτά.

Μπορούμε, επίσης, να συμφωνήσουμε ότι οι ευθύνες επιμερίζονται σε βάθος χρόνου και έχουν ονοματεπώνυμα. Πρωθυπουργών, υπουργών, υφυπουργών, βουλευτών, γενικών γραμματέων και άλλων.

Ευλόγως γίνεται αντιληπτό ότι η «τιμωρία» που μπορούν κάλλιστα να «επιβάλλουν» οι πολίτες - ψηφοφόροι στους, κατά τη γνώμη τους, φταίχτες είναι η καταψήφισή τους στις επικείμενες εθνικές εκλογές, από τη στιγμή, μάλιστα, που, συν όλων των άλλων, διαπιστώνουν ότι τα κατά καιρούς πραγματικά σκάνδαλα κουκουλώνονται με... διακομματική -πολλές φορές- συναίνεση.

Από ’κει και πέρα, ωστόσο, η «τιμωρία» των όποιων πραγματικών υπαιτίων δεν λύνει το μείζον πρόβλημα της χώρας στην εξαιρετικά κρίσιμη παρούσα φάση.

Και το μείζον πρόβλημα είναι τούτο: Πώς θα πορευτούμε, ως χώρα και ως λαός; 

Με ποιο σχέδιο και ποιες -συγκεκριμένες και με κόστος, αναμφισβήτητα- πολιτικές επιλογές για να βγει ο τόπος, το ταχύτερο δυνατόν, από το αδιέξοδο, με τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, την ενίσχυση των εισοδημάτων και τη στήριξη των κοινωνικών δομών, για να καταφέρουν και πάλι να «αναπνεύσουν» οι πολίτες;

Το ερώτημα είναι εξαιρετικά κρίσιμο και γιατί τούτη την περίοδο ο λόγος, ο οποίος προέρχεται -με περισσή και... ανέξοδη ευκολία πολλές φορές- από τα άκρα της πολιτικής βρίσκει όλο και μεγαλύτερο ακροατήριο εξαιτίας της ανεργίας, της φτώχειας, της ανέχειας, της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης. 

Αναμενόμενο και προβλέψιμο, ιστορικά. Αλλά -ανατρέχοντας, επίσης, στο παρελθόν- και εξόχως ανησυχητικό.

Πρέπει, επομένως, να απαντηθεί. 

Άμεσα. 

Πολιτικά. 

Με επάρκεια. 

Με υπευθυνότητα και σοβαρότητα. 

Και κυρίως με πράξεις που θα έχουν απτά και στοχευμένα αποτελέσματα. 

Από λόγια οι πολίτες έχουν χορτάσει.

ΑΠΟΨΗ

Ό,τι κάνουν... παθαίνουν!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Η εκπεφρασμένη εδώ και πολύ καιρό κοινοτική βούληση για την «Ευρώπη των περιφερειών», με τη χάραξη και υλοποίηση συγκεκριμένων πολιτικών προς αυτήν την κατεύθυνση, επιβάλει ότι ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ασφάλειας Δικτύων και Πληροφοριών -ο γνωστός ENISA- πρέπει να παραμείνει στο Ηράκλειο. Τελεία και παύλα.

Χωρίς να διασπαστεί, με τη δημιουργία Επιχειρησιακού Γραφείου στην Αθήνα ή και σε άλλες πόλεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως, επί της ουσίας, ζητά ο Αγγλος ευρωβουλευτής, εισηγητής επί του θέματος κ. Τσίτσεστερ, ο οποίος αρχικά είχε προτείνει, μάλιστα, τη μεταφορά της έδρας του ENISA στις Βρυξέλλες!

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, το τροπάριο της μεταφοράς τμημάτων του ENISA στην Αθήνα ξεκίνησε σε συνέχεια της δημιουργίας ενός γραφείου συναντήσεων του Οργανισμού στην Αθήνα καθώς πολλοί κοινοτικοί διαμαρτύρονταν ότι για να φτάσει κανείς από τις Βρυξέλλες στο Ηράκλειο, χρειάζονταν έξι ώρες στο αεροπλάνο. Τώρα, ζητείται να μετατραπεί το γραφείο αυτό σε επιχειρησιακό, γεγονός που θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην υποβάθμιση του ENISA στο Ηράκλειο.

Η συγκεκριμένη υπόθεση φέρνει στον νου την περίπτωση της διάσπασης του Εφετείου Κρήτης και τη βασική επιχειρηματολογία των φορέων του Ηρακλείου, κυρίως των δικηγόρων, σύμφωνα με την οποία, οι κάτοικοι της ανατολικής πλευράς του νησιού ταλαιπωρούνταν όταν και αν ποτέ στη ζωή τους χρειαζόταν να μεταβούν οδικώς στα Χανιά για την εκδίκαση κάποιας υπόθεσής τους σε δεύτερο βαθμό!

Οι φορείς της Κρήτης, κύρια του Ηρακλείου, αλλά το αίτημα έχει παγκρήτιο χαρακτήρα και ορθά, με επιστολή τους προς τον υπουργό Μεταφορών Μάκη Βορίδη σημειώνουν, μεταξύ άλλων, για το θέμα ότι το μέλος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, υπεύθυνος για όλους τους ευρωπαϊκούς Οργανισμούς κ. Ο’ Σέι, επισημαίνει σε έκθεσή του ότι «ο ENISA δεν είναι ο πιο δύσκολος Ευρωπαϊκός Οργανισμός να επισκεφθεί κανείς».

Εκείνο, ωστόσο, που δικαίως επικαλούνται τώρα που κινδυνεύουν να πληγούν -δεδομένου ότι άλλο ειδικό βάρος έχει η Αθήνα και άλλο το Ηράκλειο ή, ακόμη περισσότερο, άλλο το Ηράκλειο και άλλο οι Βρυξέλλες- θα πρέπει να το ενθυμούνται και όταν έχουν το πάνω χέρι, σε θέματα που αφορούν την περιφέρεια Κρήτης. 

Να θυμούνται, δηλαδή, δρώντας αναλόγως και όχι κατά το δοκούν, ότι η ουσιαστική αποκέντρωση και η πραγματική ενδυνάμωση της περιφέρειας δεν είναι μία επιλογή α λα καρτ, αλλά -πρέπει να- αποδεικνύεται συνεχώς και καθημερινά, όχι μόνο σε πανευρωπαϊκό και πανελλήνιο, αλλά και σε παγκρήτιο επίπεδο. 

Κάτι που δεν συμβαίνει, εν πολλοίς, μέχρι σήμερα, με τα αποτελέσματα να είναι κάτι παραπάνω από ορατά στις υπόλοιπες περιοχές του νησιού.

ΑΠΟΨΗ

Θλιβερή

«διάκριση»

για την Κρήτη!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Το «καμπανάκι κινδύνου» έχει χτυπήσει πολλάκις, ωστόσο το πρόβλημα παραμένει και μάλιστα σε έντονο βαθμό.

Η πατρίδα της διάσημης ανά τον κόσμο κρητικής διατροφής έχει το θλιβερό προνόμιο, τα τελευταία χρόνια, να διαθέτει εξαιρετικά υψηλό ποσοστό παχύσαρκων παιδιών, συγκριτικά με τις υπόλοιπες περιφέρειες όλης της Ευρώπης!

Στα Χανιά, 4 στα 10 παιδιά είναι παχύσαρκα, σύμφωνα με στοιχεία που επισημάνθηκαν χθες, από παιδιάτρους του Νοσοκομείου Χανίων.

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει κατ' αρχάς ότι αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά στη διατροφή τους και εν γένει στην καθημερινότητά τους, από παχύσαρκα παιδιά θα γίνουν παχύσαρκοι ενήλικες. Με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για την υγεία τους και γενικότερα για το επίπεδο ζωής τους.

Σημαίνει, επίσης, ότι το ακολουθούμενο διατροφικό μοντέλο είναι λανθασμένο και θα πρέπει να αλλάξει. Τόσο εντός της οικογένειας, όσο και εκτός, με έμφαση το σχολικό περιβάλλον και τα κυλικεία.

Σημαίνει, ακόμη, ότι την εποχή του ηλεκτρονικού υπολογιστή, του dvd και της τηλεόρασης, όλο και λιγότερα παιδιά ασχολούνται ενεργά και συστηματικά με τον αθλητισμό.

Οι διαπιστώσεις είναι λίαν ανησυχητικές. Τα δεδομένα γνωστά. Και οι συνέπειες, σε βάθος χρόνου, θλιβερές. 

Προτάσεις και λύσεις για το μείζον αυτό θέμα δίνει, εδώ και δέκα χρόνια, το ιατρείο που έχει δημιουργηθεί εντός της Παιδιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου Χανίων, ενώ και αρκετοί παιδίατροι συμβουλεύουν τους γονείς για θέματα διατροφικής συμπεριφοράς.

Ωστόσο, αυτό δεν αρκεί. Απαιτείται γενικότερη κινητοποίηση, πρωτίστως από τους ίδιους τους γονείς, από την εκπαιδευτική κοινότητα, αλλά και από -άμεσα ή έμμεσα- εμπλεκόμενους φορείς, ακόμη και από την Αυτοδιοίκηση.

Κι επειδή, παρά τα περί αντιθέτου... θρυλούμενα, η μετάβαση από την παχυσαρκία στο... φυσιολογικό βάρος είναι μια δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία ακόμη και για τα παιδιά, όσο πιο νωρίς διαγνωστεί το πρόβλημα και παρθούν συγκεκριμένα μέτρα, τόσο καλύτερα θα είναι τα αποτελέσματα.

Διαφορετικά, η πατρίδα της κρητικής διατροφής δεν θα είναι πλέον μόνο η πατρίδα των παχύσαρκων παιδιών σήμερα, αλλά και αυτή των παχύσαρκων ενηλίκων στο προσεχές μέλλον.

ΑΠΟΨΗ

Αδικαιολόγητο

«τσεκούρεμα»!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Η καθυστερημένη καταχώρηση στοιχείων στο σύστημα «Ηφαιστος» από 3.417 πρατηριούχους καυσίμων σε όλη τη χώρα -και στον Νομό Χανίων- δεν μπορεί και δεν πρέπει, αναμφισβήτητα, να περάσει «στο ντούκου».

Είναι μία παράβαση συγκεκριμένη, για την οποία δεν χωρούν δικαιολογίες του τύπου «δεν γνώριζα» και, κατά συνέπεια, θα πρέπει να επιβληθούν ανάλογες κυρώσεις.

Το καίριο ερώτημα στην όλη υπόθεση είναι τούτο: Πρόκειται για λαθρεμπόριο καυσίμων; Όχι, σύμφωνα με την εσωτερική αλληλογραφία κορυφαίων στελεχών του Υπουργείου Οικονομικών. Πρόκειται για «απλές διοικητικές τελωνειακές παραβάσεις».

Ανάλογη είναι και η άποψη του επικεφαλής του ΣΔΟΕ κ. Διώτη, ο οποίος σε εγκύκλιο που απέστειλε προς τις Περιφερειακές Διευθύνσεις του Σώματος Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος σημειώνει ότι «η παρεμβολή του ΣΔΟΕ μόνο ως γραφειοκρατική μπορεί να χαρακτηριστεί» καθώς «συνιστούν απλές τελωνειακές παραβάσεις».

Μάλιστα. Εφ' όσον, λοιπόν, όλοι οι αρμόδιοι συμφωνούν ως προς το είδος της παράβασης, πώς είναι δυνατόν να επιβάλλονται πρόστιμα σε πρατηριούχους του Νομού Χανίων που, στη μία περίπτωση, ξεπερνούν τις 500.000 ευρώ, και, στην άλλη περίπτωση, «αγγίζουν» το 1.000.000 ευρώ;

Με ποια λογική αντιμετωπίζονται ως μεγαλολαθρέμποροι, οι οποίοι θα πρέπει να εξοντωθούν, οικονομικά και φυσικά;

Και με ποια λογική, σε τελική ανάλυση, επιβάλλονται πρόστιμα, τα οποία το κράτος δεν θα μπορέσει -όπως και χιλιάδες άλλα- να εισπράξει σε καμία περίπτωση, καθώς η οικονομική επιφάνεια της συντριπτικής πλειοψηφίας, αν όχι όλων, των παραβατών αδυνατεί να... πλησιάσει τέτοια ποσά;

Πειστικές απαντήσεις επί του θέματος ζητούν οι βενζινοπώλες. Δεν είναι σίγουρο, ωστόσο, ότι θα τις έχουν, αν λάβει κανείς υπόψη του όσα περίεργα και αντιφατικά διαδραματίστηκαν τις προηγούμενες εβδομάδες για το συγκεκριμένο θέμα.

Με αποκορύφωμα την απομάκρυνση του (πρώην πλέον) γενικού γραμματέα Φορολογικών και Τελωνειακών θεμάτων του Υπουργείου Οικονομικών Γιάννη Καπελέρη, επειδή «πάγωσε» την επιβολή προστίμων στους πρατηριούχους προκειμένου να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση, με εντολή, όπως καταγγέλλουν οι βενζινοπώλες, του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Παντελή Οικονόμου, ο οποίος, ωστόσο, στη συνέχεια τον οδήγησε στην... πόρτα της εξόδου ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο!

Σε κάθε περίπτωση, το θέμα χρήζει άμεσης αναθεώρησης. Όχι, βέβαια, για να τη «σκαπουλάρουν» οι πρατηριούχοι. Αλλά για να τιμωρηθούν (με το ανάλογο πρόστιμο), με βάση αυτό που όφειλαν εκ του νόμου να πράξουν, αλλά δεν έπραξαν.

ΑΠΟΨΗ

Είναι αργά για δάκρυα...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

«Παραμάγαζα» πολιτικών και κομματικών στελεχών ήταν, εν πολλοίς, επί σειρά ετών, αρκετές Ενώσεις Αγροτικών Συνεταιρισμών (ΕΑΣ) στον Νομό Χανίων, αλλά και σε άλλες περιοχές της χώρας.

Για το «βόλεμα» των ημετέρων και την εξυπηρέτηση φίλων και «ψηφοφόρων».

Αναμενόμενη και προδιαγεγραμμένη, κατά συνέπεια, η πορεία και η κατάληξη για όσες απ' αυτές λειτούργησαν -συνεχώς ή, έστω, κατά διαστήματα- υπό το συγκεκριμένο «μοντέλο».

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

«Αχυρανθρώπους», που ουδεμία σχέση είχαν με το αντικείμενο της διοίκησης μιας ΕΑΣ, αλλά κατάφερναν να βρίσκονται σε κρίσιμες διοικητικές θέσεις γιατί ανήκαν στον κύκλο του ενός πολιτικού προσώπου ή του άλλου;

«Στελέχη» που τα έργα και οι ημέρες τους οδήγησαν -τυχαία;- Ενώσεις σε καταστροφικές επιλογές;

Τους υπεράριθμους μη εξειδικευμένους εργαζόμενους;

Τους παχυλούς -σε πολλές περιπτώσεις- μισθούς;

Τα λογής - λογής παιχνίδια με την εμπορία προϊόντων;

Την απουσία ισολογισμών και λοιπών οικονομικών και άλλων στοιχείων;

Τις μετέπειτα, όλο στόμφο, ανακοινώσεις περί πρωτοβουλιών για «σωτηρία του συνεταιριστικού κινήματος»;

Προφανώς και στον κανόνα υπήρχαν και υπάρχουν και εξαιρέσεις. Εξαιρέσεις, που, με τα όποια τυχόν λάθη, τις όποιες τυχόν παραλείψεις, πάλευαν και παλεύουν να επιβιώσουν. Και το κάνουν αξιοπρεπώς και με συνέπεια.

Ωστόσο, ο κανόνας είναι που οδήγησε το συνεταιριστικό κίνημα στην πλήρη απαξίωση, έστω και αν υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. 

Και ο κανόνας ήταν γνωστός στους «παροικούντες τη συνεταιριστική Ιερουσαλήμ», πολλοί από τους οποίους γνωρίζουν καλά τα κακώς κείμενα, αλλά έχουν επιλέξει τον δρόμο της σιωπής. 

Όπως ήταν γνωστός και σε πολλούς αγρότες, οι οποίοι έχουν υποστεί τεράστιο πλήγμα από την κατάρρευση του σημαντικότερου εργαλείου τυποποίησης, προώθησης και εμπορίας των προϊόντων τους στις αγορές, σε τιμές αντάξιες της ποιότητάς τους.