Υποκρισία

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Πριν από μερικούς μήνες ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων Ντανιέλ Κον Μπεντίτ τα έβαζε, από το βήμα του Ευρωκοινοβουλίου, με τους «νεοφιλελεύθερους... Ταλιμπάν της Ευρωπαϊκής Ένωσης», που ασκούν απαράδεκτη πίεση στην Ελλάδα επιμένοντας να κόψει συντάξεις αντί αμυντικές δαπάνες, ώστε να καλύψει την “τρύπα” των 325 εκατομμυρίων ευρώ το 2012.

Παλαιότερα, είχε ταχθεί και πάλι υπέρ της Ελλάδας εξαπολύοντας δριμεία επίθεση στα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

«Γνωρίζατε χρόνια πριν από την κρίση για το πρόβλημα της Ελλάδας και δεν κάνατε καμία επίσημη παρέμβαση... Όμως αυτή την ώρα κύριε Μπαρόζο, που ασκείται πίεση στους Έλληνες για να τα καταφέρουν, δεν σας άκουσα να σχολιάζετε το γεγονός πως τον Αύγουστο εκπρόσωποι της γαλλικής και της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας είχαν διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση για να συνεχιστεί η πώληση οπλικών συστημάτων στην Ελλάδα».

Όταν έλεγε αυτά και άλλα πολλά ο λεγόμενος και “Κόκκινος Ντάνι” η Αριστερά στην Ελλάδα (κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ) τα αναπαρήγαγε. Και ορθά.

Τις προάλλες ο κ. Κον Μπετίτ άσκησε έντονες επικρίσεις κατά της ελληνικής Αριστεράς, χωρίς να αναφερθεί σε συγκεκριμένο κόμμα, επισημαίνοντας ότι το πρόγραμμά της είναι «τρέλα και ανοησία».

«Λένε ότι θα καταργήσουν το μνημόνιο... Μου λέτε πώς θα πληρώσουν μισθούς και συντάξεις όταν η Ευρώπη πει “τέλος δεν σας δίνουμε άλλα χρήματα”; Τα ταμεία της Ελλάδας είναι άδεια, πώς θα δώσουν κατώτατους μισθούς 1.300 ευρώ;», αναρωτήθηκε ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων.

Η απάντηση του -αμήχανου, εν πολλοίς- ΣΥΡΙΖΑ ήταν... άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε.

«... συνολικά αυτός ο χώρος στην Ευρώπη μάλλον κινείται αντίστροφα από μία πορεία ριζοσπαστικοποίησης. Μιλάω για μία διαχρονική τοποθέτηση», σχολίασε, άγευστα και άοσμα, ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Πάνος Σκουρλέτης.

Κάποια άλλα στελέχη έσπευσαν να διευκρινίσουν ότι η πρόταση για καταβολή κατώτατου μισθού 1.300 ευρώ αφορούσε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ κατά την προεκλογική περίοδο του 2009.

Καταδεικνύοντας, έτσι, με τρόπο σαφή και ξεκάθαρο ότι δεν ήταν μόνο ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, που πίστευε τότε ότι «λεφτά υπάρχουν». Το πίστευαν και άλλοι, πολλοί. Εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ.

Μόνο που σε αυτούς, που άλλα έλεγαν τότε, άλλα πριν τις εκλογές της 6ης Μαΐου και άλλα, εν πολλοίς, λένε σήμερα ενόψει της 17ης Ιουνίου, δεν έλαχε, εκείνη την περίοδο, να κυβερνήσουν τη χώρα.

ΑΠΟΨΗ

Το ΠΑΣΟΚ του 1981

και ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Τις τελευταίες εβδομάδες δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν και το επισημαίνουν σε κάθε ευκαιρία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 θυμίζει έντονα το ΠΑΣΟΚ του 1981.

Είναι όντως έτσι; Οι απόψεις διίστανται.

Ένας εξ αυτών που διαφωνεί ριζικά με τον παραπάνω ισχυρισμό είναι ο συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης, ο οποίος έγραψε ένα μακροσκελές κείμενο στο Διαδίκτυο (protagon.gr), με τίτλο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 δεν είναι το ΠΑΣΟΚ του 1981».

Καταγράφω τους πέντε βασικούς λόγους, με τους οποίους επιχειρηματολογεί και αιτιολογεί την άποψή του ο κ. Δοξιάδης:

1. Το ΠΑΣΟΚ ήταν εξ αρχής ένα κόμμα με καθαρές αποστάσεις από την κομμουνιστική αριστερά - ο ΣΥΡΙΖΑ το αντίθετο.


2. Το ΠΑΣΟΚ ήταν εξ αρχής, και παρέμεινε, αστικό πολιτικό κόμμα, που αποδεχόταν απόλυτα τους κανόνες της δυτικής δημοκρατίας - ο ΣΥΡΙΖΑ όχι.

3. Το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80, με το εφεύρημα “και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις”, κατάφερε να συμπαρασύρει τη μαρξιστική αριστερά στο κέντρο - ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να κάνει ακριβώς το αντίθετο.


4. Το ΠΑΣΟΚ από την αρχή πίστευε στις αρχές της ελεύθερης οικονομίας, με προσανατολισμό στο κράτος πρόνοιας - το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι αντλημένο από τις σελίδες του Μαρξ, του Λένιν, και της πρακτικής των νεομαρξιστικών καθεστώτων του τρίτου κόσμου.

5. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 δεν είναι το ΠΑΣΟΚ του 1981 γιατί (εκτός των άλλων) το 2012 δεν είναι το 1981.

Αυτά επισημαίνει ο κ. Δοξιάδης, συμμετέχοντας σε έναν ενδιαφέρον δημόσιο διάλογο, για το χθες και το σήμερα, τις τυχόν ομοιότητες και τις ξεκάθαρες διαφορές.

Εκείνο που μένει, πλέον, να αποδειχθεί είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ, σε περίπτωση που κληθεί από τους πολίτες να κυβερνήσει τη χώρα, θα συμπεριφερθεί κατά τρόπο ανάλογο με εκείνον του ΠΑΣΟΚ, που, για συγκεκριμένους λόγους, αλλά το αποτέλεσμα είναι εκείνο που μετράει, άλλα έλεγε προεκλογικά και άλλα έπραξε μετεκλογικά.

Μένει, δηλαδή, να δούμε αν θα επιβεβαιωθεί ο πρώην υπουργός της ΝΔ Ανδρέας Ανδριανόπουλος, ο οποίος μιλώντας προχθές σε τηλεοπτική εκπομπή πολιτικού περιεχομένου στοιχημάτιζε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πράξει όσα σήμερα ελαφρά τη καρδία λέει, αν και εφ' όσον κληθεί να αναλάβει το τιμόνι του καραβιού.

Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, αυτό δεν μπορεί να αποτελεί κριτήριο εφησυχασμού, ειδικά όταν η -μήπως εσκεμμένη;- πολυγλωσσία και οι αντιφάσεις “πρωταγωνιστούν” και προκαλούν δικαιολογημένη ανησυχία για την επόμενη ημέρα στη χώρα.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αναβρασμός

στη ΝΔ Χανίων

Μετά τη

συνεργασία

με τη

Δημοκρατική

Συμμαχία

Αναβρασμός επικρατεί στα περισσότερα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας στα Χανιά μετά την ανακοίνωση της συνεργασίας με την κα Ντόρα Μπακογιάννη και τη διαφαινόμενη ένταξη του κ. Χρήστου Μαρκογιαννάκη σε εκλόγιμη θέση -ενδεχομένως και στην πρώτη- του ψηφοδελτίου του κόμματος σε τοπικό επίπεδο.

Οι τελευταίες εξελίξεις μετά τις προχθεσινές κοινές ανακοινώσεις του κ. Αντώνη Σαμαρά και της κ. Μπακογιάννη συζητήθηκαν χθες το βράδυ σε συνεδρίαση -κεκλεισμένων των θυρών- της Νομαρχιακής Διοικούσας Επιτροπής Χανίων της Νέας Δημοκρατίας, παρουσία, μεταξύ άλλων, των δύο εκ των τριών εκλεγέντων στις εκλογές της 6ης Μαίου: του κ. Μανούσου Βολουδάκη και του κ. Κώστα Γύπαρη.

Πριν τη συνεδρίαση, ο πρόεδρος της ΝΟΔΕ Χανίων της Νέας Δημοκρατίας Μανώλης Αλιφιεράκης, μιλώντας στα “Χ.Ν.”, επιχειρώντας να κρατήσει χαμηλούς τόνους, χαρακτήρισε φυσιολογικές τις αντιδράσεις και τις ενστάσεις αναφορικά με τις αλλαγές που ενδέχεται να υπάρξουν στο τοπικό ψηφοδέλτιο (με την ένταξη του κ. Μαρκογιαννάκη), «διότι πράγματι έγινε κάτι απρόσμενα και δεν είχε βρει έτοιμους όλους μας αυτή η εξέλιξη».

Ερωτηθείς αν έχουν γνωστοποιηθεί οι προθέσεις της ηγεσίας του κόμματος για το τι μέλλει γενέσθαι τελικά στα Χανιά, ο κ. Αλιφιεράκης απάντησε ότι «προς το παρόν δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες. Υπάρχουν δημοσιογραφικές πληροφορίες. Η τελική ανακοίνωση θα βγει αργότερα, αφού ο Αντώνης Σαμαράς επικοινωνήσει με τους υποψηφίους και τους εκλεγμένους βουλευτές. Αυτή την πληροφορία έχω. Οπωσδήποτε εμείς θέλαμε τη μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη, όμως έγινε κάπως εσπευσμένα από τις εξελίξεις, οι οποίες προϋπήρξαν. Το αποτέλεσμα των εκλογών δεν ήταν καλό, θέλαμε να αποφύγουμε πολλά δεινά για την Ελλάδα και για τον λόγο αυτό συσπειρώσαμε και τις δυνάμεις γύρω από εμάς, γύρω από τον κεντροδεξιό χώρο, ούτως ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα», κατέληξε ο κ. Αλιφιεράκης.

ΑΠΟΨΗ

Πελάααατες μου...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Μηνύματα καθαρά προέκυψαν από τις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου. Καθαρά, αλλά εξόχως αντιφατικά.

Το πρώτο μήνυμα που έστειλαν οι πολίτες είναι ότι επιθυμούν άμεση αλλαγή πολιτικής. Είτε επαναδιαπραγμάτευση είτε απαγκίστρωση είτε πλήρη απαλλαγή από το Μνημόνιο.

Το δεύτερο μήνυμα που έστειλαν είναι ότι επιθυμούν την παραμονή της χώρας στο ευρώ.

Είναι τα δύο αυτά μηνύματα ρεαλιστικοί στόχοι που μπορούν να επιτευχθούν ταυτοχρόνως, με βάση τη σημερινή ελληνική και ευρωπαϊκή ανθρωπογεωγραφία και την υφιστάμενη πολιτικο-οικονομική συγκυρία;

Όχι. Διότι, πολύ απλά, τυχόν καταγγελία του Μνημονίου αναμένεται, όπως ακόμη και στελέχη της Αριστεράς ομολογούν εσχάτως, να οδηγήσει αργά ή γρήγορα, αλλά με μαθηματική ακρίβεια, εκτός Ευρωζώνης. “Και η πίτα ολάκερη και ο σκύλος χορτάτος” δεν γίνεται.

Όσο, δε, για την επαναδιαπραγμάτευση, εύλογα αναρωτιέται κανείς γιατί εκείνοι που διαπραγματεύτηκαν πριν από τέσσερις μήνες με την Τρόικα δεν έκαναν τότε αυτά που λένε ότι θα προσπαθήσουν να επιτύχουν σήμερα.

Με βάση όλα τα παραπάνω, είναι καταφανές ότι ένα μεγάλο τμήμα των πολιτών τελεί υπό σύγχυση, αδυνατώντας να ξεχωρίσει το παράλογο από το λογικό, το ψέμα από την αλήθεια, την κινδυνολογία από την πιθανότητα. Και αυτό οφείλεται στις ρητορικές και στις τακτικές των κομμάτων, που καταδεικνύουν ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα παραμένει ακόμη ίδιο και απαράλλαχτο. Διότι:

Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ μιλούν, μεν, για φιλοευρωπαϊκό μέτωπο, “ξεχνώντας” ότι με τις δικές τους διαχρονικές κυβερνητικές επιλογές, επιλογές αναξιοκρατίας, διαφθοράς, αδιαφάνειας, πελατειακών σχέσεων, κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος και φαυλότητας κατάντησαν τη χώρα τον παρία της Ευρώπης.

Ταυτόχρονα, μιλούν για απαραίτητες αλλαγές, αλλά δεν τόλμησαν το προηγούμενο διάστημα να τις κάνουν.

Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες (κυρίως) και η Δημοκρατική Αριστερά (δευτερευόντως) δεν λένε κουβέντα για τις αναγκαίες τομές που απαιτούνται στη χώρα, για τις δομικές μεταρρυθμίσεις και την ανασυγκρότηση εκ βάθρων της δημόσιας διοίκησης, αλλά υπόσχονται πράγματα με πρωτοφανή προχειρότητα και δίχως ρεαλισμό, αφήνοντας έτσι να εννοηθεί ότι λεφτά μπορεί να βρεθούν άμεσα.

Προκρίνουν, δηλαδή, την “εγκληματική” λογική του παρελθόντος: τη λογική των εύκολων και αρεστών λύσεων, χωρίς ιδιαίτερο κόστος. Θεωρώντας, προφανώς, όλες ανεξαιρέτως οι προαναφερόμενες πολιτικές δυνάμεις, ότι οι ψηφοφόροι, στην πλειοψηφία τους τουλάχιστον, παραμένουν πρωτίστως εν δυνάμει... πελάτες και δευτερευόντως πολίτες.

Όχι άδικα, αν κρίνει κανείς εκ του αποτελέσματος. Και του πρόσφατου και παλαιότερων.

ΑΠΟΨΗ

Εκλογές 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Πώς τα φέρνει η ζωή!

Αυτοδυναμία ζητούσε, προεκλογικά, ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, αφήνοντας ξεκάθαρα να εννοηθεί ότι αν ο συγκεκριμένος στόχος δεν επιτευχθεί θα προσφύγει εκ νέου στη λαϊκή ετυμηγορία.

Ωστόσο, λίγα μόλις 24ωρα μετά το ηχηρό ράπισμα της 6ης Μαΐου στον δικομματισμό, ο κ. Σαμαράς με το ισχνό 19% βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να καταγγέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ ότι, ουσιαστικά, τον... αντιγράφει!

Δηλαδή ότι οδηγεί τη χώρα σε νέες εκλογές.

Μόνο που τώρα, κατά τον κ. Σαμαρά, ελλοχεύει ο κίνδυνος της εθνικής καταστροφής.

Ενώ παλιότερα αυτό, προφανώς, δεν ίσχυε. Τότε πρυτάνευε, μάλλον, το συμφέρον της πατρίδας...

Και μετά αναρωτιούνται ορισμένοι για το μέγεθος της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος.

ΑΠΟΨΗ

Διγλωσσία 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Απλή αναλογική πρότεινε και εξακολουθεί να προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλαδή, με λίγα λόγια, κυβέρνηση συνεργασίας, καθώς με το συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα ένα κόμμα για να καταστεί αυτοδύναμο θα πρέπει να λάβει ποσοστό άνω του 50% του συνόλου των έγκυρων ψήφων, αν δεν ισχύει το “κατώφλι” του 3% ή ελαφρώς χαμηλότερο σε αντίθετη περίπτωση.

Την ίδια ώρα, με τις δημοσκοπήσεις να είναι εξαιρετικά ευνοϊκές γι' αυτόν, ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός αρνήθηκε και αρνείται κάθε συνεργασία, θέτοντας μαξιμαλιστικούς στόχους στο όνομα του ελληνικού λαού!

Δείχνοντας, έτσι, ξεκάθαρα ότι ο εξ αρχής στόχος του, αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων της 6ης Μαΐου, ήταν ένας και μόνο: η διενέργεια νέων εκλογών.

Με απώτερη στόχευση να αυξήσει εκ νέου τα ποσοστά του, διεμβολίζοντας πλήρως τα κόμματα που τοποθετούνται στην ευρύτερη κεντροαριστερά (ΠΑΣΟΚ, Δημοκρατική Αριστερά), αλλά και το ΚΚΕ (σε όποιο βαθμό είναι αυτό εφικτό) και να καταστεί ο ένας από τους δύο μεγάλους πολιτικούς πόλους της επόμενης ημέρας.

Εκμεταλλευόμενος, πιθανότατα, αν τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ των 12 συνιστωσών μετασχηματιστεί σε ένα ενιαίο κόμμα και λάβει την πρώτη θέση στις εκλογές, το πριμ των 50 εδρών που δίνει ο “καλπονοθευτικός”, κατά τον κ. Αλέξη Τσίπρα, νόμος του κ. Προκόπη Παυλόπουλου.

Μάλιστα...

ΑΠΟΨΗ

Ο πύργος της Βαβέλ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι ο διάλογος για τη σύνθεση απόψεων και την εξεύρεση κοινών συνισταμένων αποτελεί απολύτως αναγκαία προϋπόθεση για την ουσιαστική και δημοκρατική λειτουργία των πολιτικών σχηματισμών.

Άρα και, μεταξύ άλλων, για την ολοκληρωμένη κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων στην κοινωνία πριν, κυρίως, την προσφυγή στις κάλπες, προκειμένου επί των προτεινόμενων αυτών θέσεων να κριθούν τα κόμματα από τους πολίτες.

Τις προηγούμενες δεκαετίες παρακολουθήσαμε στην Ελλάδα μία εκπληκτική αναντιστοιχία προεκλογικών λόγων και μετεκλογικών έργων από τα δύο κόμματα εξουσίας, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Θυμίζω ενδεικτικά τις εξαγγελίες του Ανδρέα Παπανδρέου για έξοδο της χώρας από ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, τις “ακάλυπτες επιταγές” του Κώστα Καραμανλή περί επανίδρυσης του κράτους το 2004 και τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα του Γιώργου Παπανδρέου περί χρημάτων που μπορεί να βρεθούν αν..., το 2009.

Σήμερα, πλέον, η αίσθηση που υπάρχει σε ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, εν μέρει έστω, με διαφορετικό, όμως, πρωταγωνιστή: τον ΣΥΡΙΖΑ.

Που προεκλογικά υποστήριζε με πολεμική ρητορική ότι υπάρχει “άλλος δρόμος”, προτείνοντας μονομερή καταγγελία του Μνημονίου, αλλά μετεκλογικά υπαναχώρησε σαφώς αδυνατώντας, ταυτόχρονα, να απευθυνθεί στους πολίτες με λόγο ενιαίο και συγκροτημένο, άρα και πειστικό.

«Δεν είναι μονομερής καταγγελία, μια μονομερής πράξη» ανέφερε ο κ. Γιάννης Δραγασάκης όταν ρωτήθηκε τι έχει κατά νου ο ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με το Μνημόνιο.

«Εμείς αμφισβητούμε ότι υπάρχουν χρέη», σημείωσε ο κ. Μανώλης Γλέζος.

«Η επιστολή αυτή δεν σημαίνει ότι δεν καταγγέλλουμε το Μνημόνιο ή ότι δεν θα καταγγείλουμε τη δανειακή σύμβαση. Η πρώτη πράξη της κυβέρνησης της Αριστεράς θα είναι η ακύρωση του νόμου με τον οποίο κυρώθηκε το δεύτερο Μνημόνιο», υποστήριξε ο κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης.

«Πρώτα καταγγέλλεις μονομερώς και μετά όλα τα άλλα. Δεν πρόκειται να μας πετάξουν έξω. Θα το είχαν κάνει. Το είπαν και χθες. Θα μας παρακαλάνε να πάρουμε τις δόσεις», ισχυρίστηκε ο κ. Δημήτρης Στρατούλης.

Οι αντικρουόμενες και αντιφατικές δηλώσεις, εκτιμήσεις, τοποθετήσεις και θέσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν τελειωμό.

Και αν αφορούσαν την... προοπτική της Αριστεράς, καημός δεν ήτανε. Αφορούν, όμως, το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Επομένως, εξαιρετικά χρήσιμο θα είναι να επιχειρήσουν, έστω και αργά, να βρουν, αν βέβαια αυτό είναι εφικτό, μία κοινή συνισταμένη οι 12 συνιστώσες του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Διότι ορισμένα στελέχη του, που ευτυχώς έχουν πλήρη συναίσθηση των πραγμάτων, οφείλουν να αντιληφθούν έγκαιρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ από ένα αντιεξουσιαστικό μηχανισμό διαμαρτυρίας και άρνησης ενδέχεται να αναγκαστεί να μετεξελιχθεί πολύ γρήγορα, εξαιτίας της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας, σε ένα κόμμα εξουσίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Και τα κρίσιμα ερωτήματα που προκύπτουν είναι δύο: Θέλουν, πράγματι; Και, αν ναι, μπορούν;

ΑΠΟΨΗ

ΠΑΣΟΚ:

Εγκλημα

και τιμωρία

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Το ΠΑΣΟΚ τιμωρήθηκε, όπως αναμενόταν, στις εκλογές της 6ης Μαΐου. Δικαίως. Για δύο, κυρίως, λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι δημιούργησε και συντήρησε (μαζί με τη ΝΔ) τις συνθήκες εκείνες, που κατέστησαν τη χώρα τον πλέον αδύναμο πόλο της Ευρωζώνης, γεγονός που κατέστη οφθαλμοφανές στο ξεκίνημα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Αναποτελεσματικό, διεφθαρμένο και εντέλει διαλυμένο κράτος, που αγνούσε τον αριθμό των υπαλλήλων του καθώς και σε ποιους μοίραζε απλόχερα συντάξεις και επιδόματα, μη αποτελεσματική λειτουργία της Δικαιοσύνης, αδιαφάνεια στη διαχείριση του δημοσίου χρήματος, σκάνδαλα, σπατάλες, πελατειακές σχέσεις, κρατικοδίαιτο επιχειρείν, στήριξη συντεχνιακών και συνδικαλιστικών προνομίων συνέθεταν επί σειρά ετών ένα φαύλο και αρρωστημένο σκηνικό.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι δεν κατάφερε να διαχειριστεί αποτελεσματικά την κρίση που έσκασε ως χειροβομβίδα μεγάλης ισχύος στα χέρια του, μετά την απόδραση του κ. Κώστα Καραμανλή από την πρωθυπουργία της χώρας το 2009.

Εγκλωβισμένο στη λογική της αυτοδυναμίας, άρα της μη συνεργασίας με άλλες πολιτικές δυνάμεις, και των λανθασμένων προεκλογικών υποσχέσεων για παροχές και αδυνατώντας να αναγνώσει έγκαιρα τα μηνύματα των αγορών, αποδείχθηκε πολύ κατώτερο των περιστάσεων ακόμη και όταν τα μέτρα που έπρεπε εκ των υστέρων να λάβει, στο πλαίσιο του πρώτου κυρίως Μνημονίου, αφορούσαν την περιστολή των δημοσίων δαπανών και όχι την κατακρεούργηση του ιδιωτικού τομέα.

Σήμερα, πλέον, το ΠΑΣΟΚ θυμίζει πυγμάχο σε ρινγκ που έχει “φάει” πολύ ξύλο, έχει πέσει αιμόφυρτος κάτω και προσπαθεί να σηκωθεί καθώς ο διαιτητής μετρά ως το δέκα.

Θα τα καταφέρει;

Αν αποδείξει ότι διαθέτει τις αναγκαίες ψυχικές δυνάμεις, επιδείξει υπερβατική συμπεριφορά και προχωρήσει σε ανατροπές με στόχο την αναγέννησή του, επενδύοντας στη χάραξη πολιτικής, χωρίς να κουβαλά βαρίδια του παρελθόντος που έχουν στιγματιστεί ανεπανόρθωτα στα μάτια της κοινωνίας, τότε ενδεχομένως να έχει πιθανότητες.

Διαφορετικά, είναι πιθανό να έχει την τύχη άλλων μεγάλων πολιτικών σχηματισμών, που κυριάρχησαν για δεκαετίες στην πολιτική ζωή της χώρας, όμως την κρίσιμη ώρα ξεπεράστηκαν από τις εξελίξεις.

Η ζωή, άλλωστε, και στην πολιτική, πάντα -βρίσκει τρόπο να- συνεχίζεται.

ΑΠΟΨΗ

Μοιραίοι και άβουλοι

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Υπήρχε, έως και χθες, επίσημο ΠΑΣΟΚ στα Χανιά και όχι μόνο; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, αλλά ουσιαστικό καθώς τα τελευταία χρόνια τα κομματικά όργανα, αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών έλαμπαν διά της απουσίας τους. Πλήρης και απόλυτη σιωπή. Τουλάχιστον δημοσίως. Διότι ο δημόσιος λόγος είναι που μετρά και όχι όσα τυχόν λέγονται πίσω από κλειστές πόρτες.
Χαρακτηριστικό της διαλυτικής, σχεδόν, κατάστασης που επικρατούσε, στα Χανιά τουλάχιστον, είναι ότι ελάχιστοι πολίτες - ψηφοφόροι του κόμματος σε τοπικό επίπεδο (για τους υπόλοιπους ούτε συζήτηση) γνώριζαν, για παράδειγμα, με ακρίβεια ποια ήταν τα μέλη της τελευταίας Νομαρχιακής Επιτροπής.
Όπως ελάχιστοι γνώριζαν αν υπήρχε γραμματέας, μετά την παραίτηση του γιατρού Γιάννη Χριστουλάκη, πότε συνεδρίαζε το όργανο, τι εισηγούνταν, τι ακριβώς συζητούσε και ποιες ήταν οι θέσεις του για σημαντικά ζητήματα των Χανίων και της Κρήτης.
Η αίσθηση, αν όχι η πεποίθηση, που υπάρχει σήμερα είναι ότι ειδικά τα δύο τελευταία χρόνια τα περισσότερα τοπικά και όχι μόνο στελέχη του κόμματος -είτε ήταν εκλεγμένα σε όργανα είτε όχι- “βούλιαξαν” σε μια θλιβερή εσωστρέφεια, απόρροια κυρίως των κυβερνητικών επιλογών του ΠΑΣΟΚ.
Χωρίς να βγουν δημόσια και να υπερασπιστούν κάποιες από τις κεντρικές πολιτικές επιλογές και ορισμένα, έστω, από τα αυτονόητα που πρέπει να γίνουν άμεσα ή γίνονται ήδη, κουτσά στραβά, στη χώρα είτε τα προβλέπει είτε όχι το Μνημόνιο, όπως -για παράδειγμα- ο εκσυγχρονισμός του ελληνικού κράτους με συγκεκριμένες μεταρρυθμιστικές και διαρθρωτικές ενέργειες.
Με λίγα λόγια, τα στελέχη κάθε βαθμίδας του ΠΑΣΟΚ, αυτά που παρέμειναν στο κόμμα και δεν αναχώρησαν με “ελαφρά πηδηματάκια” για “άλλες πολιτείες”, πιο ευχάριστες, δεν τόλμησαν -όχι μόνο στα Χανιά, αλλά και στην υπόλοιπη χώρα πιθανότατα- να πάνε κόντρα στο ρεύμα.
Δεν τόλμησαν, δηλαδή, να απευθυνθούν με υπεύθυνο λόγο στην κοινωνία και να επιχειρήσουν να δώσουν επαρκείς απαντήσεις, όχι τόσο στην απολύτως δίκαιη κριτική για τα λάθη, τις παραλείψεις και τα οριζόντια και άδικα οικονομικά μέτρα όσο στις ακραίες, λαϊκίστικες και δημαγωγικές κραυγές για “προδότες”, “δωσίλογους” και “κρεμάλες”, στις θελκτικές φαντασιώσεις περί δυνατότητας σωτηρίας της χώρας από τη Ρωσία και την Κίνα, στις αισχρές γελοιότητες περί ψεκασμού... των πολιτών που δεν αντιδρούν αλλά και στην ανυπόστατη κινδυνολογία περί νοθείας στις πρόσφατες εκλογές.
Έτσι, ένας αχταρμάς μπουρδολογίας και ανευθυνότητας κυριάρχησε αναπόφευκτα στον δημόσιο διάλογο καθώς υπήρχε πρόσφορο έδαφος εξαιτίας της πολιτικής της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης, με αποτέλεσμα να μπουν στο περιθώριο οι όποιες φωνές της κοινής λογικής και να διογκωθεί μία έντονα διχαστική, ανεδαφική, επικίνδυνη και εντελώς αποπροσανατολιστική ρητορική.
Ρητορική που ηχεί εξαιρετικά ευχάριστα και γι’ αυτό έχει γίνει ή τείνει να γίνει κτήμα ενός πολύ μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας.
Ρητορική που, σήμερα πλέον, μαζί με τον υφιστάμενο παλαιοκομματισμό και τα λογής - λογής μικροπολιτικά παιχνίδια, αποτελούν τις σημαντικότερες πληγές, στην απολύτως αναγκαία προσπάθεια για ουσιαστική εθνική συνεννόηση, ακόμη και αν συγκροτηθεί κυβέρνηση ή ακόμη και αν οδηγηθούμε σε νέες εκλογές.

ΑΠΟΨΗ

Περί εκλογικού νόμου

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Στην ιστορία του ελληνικού κράτους υπήρξαν λογής - λογής εκλογικοί νόμοι.

Αρκετοί από αυτούς ήταν πολύ χειρότεροι και πολύ πιο άδικοι από τον ισχύοντα, που ψηφίστηκε επί υπουργίας Προκόπη Παυλόπουλου.

Θυμίζω μία από τις πλέον γνωστές περιπτώσεις: Στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου δεν κέρδισε, παρόλο που είχε περισσότερες ψήφους από το Λαϊκό Κόμμα του Δημητρίου Γούναρη (50,23% έναντι 49,29%).

Επιστροφή στο σήμερα. Ο εκλογικός νόμος Παυλόπουλου σαφώς και “παράγει” αδικίες ειδικά σε συγκεκριμένες εκλογικές περιφέρειες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Χανιά, όπου η ΝΔ εξέλεξε τρεις βουλευτές αν και ήρθε πέμπτο κόμμα! Δεν είναι το μόνο.

Ωστόσο, αν δει κανείς όλη την εικόνα, αθροιστικά, χωρίς αποσπασματικές αναγνώσεις, θα διαπιστώσει ότι πλην του πρώτου κόμματος (ΝΔ), που έλαβε το πριμ των 50 εδρών -δηλαδή ουσιαστικά τις έδρες που αντιστοιχούν στα κόμματα τα οποία έμειναν εκτός Βουλής επειδή δεν συγκέντρωσαν 3%- όλα τα υπόλοιπα κόμματα εξέλεξαν τουλάχιστον τον αριθμό των βουλευτών που αντιστοιχεί στο ποσοστό των ψήφων που έλαβαν. Ως σαν να ίσχυε απλή αναλογική, δηλαδή, και κάτι παραπάνω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, με ποσοστό 16,78% εξέλεξε 52 βουλευτές. Αν ίσχυε απλή αναλογική θα εξέλεγε 50-51 βουλευτές.

Το ΠΑΣΟΚ, με 13,18%, εξέλεξε 41 βουλευτές. Με απλή αναλογική θα εξέλεγε 39-40 βουλευτές. Το ίδιο ισχύει και για τα υπόλοιπα κόμματα.

Επομένως, τα περί καλπονοθευτικού νόμου που λέγονται μετεκλογικά από στελέχη κομμάτων, τα οποία μπήκαν στη Βουλή μάλλον σκοπιμότητα υποκρύπτουν και διάθεση δημιουργίας εντυπώσεων φανερώνουν.

Από ’κει και πέρα, σχετικά με την πρόταση που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ για την καθιέρωση της απλής αναλογικής, προκύπτει ένα πραγματικά κρίσιμο ερώτημα: όταν μόλις επτά κόμματα εντός Βουλής, με το πρώτο να διαθέτει 108 έδρες εξαιτίας του πριμ, και το έκτο (Χρυσή Αυγή) εκτός κάθε διαβούλευσης, δεν μπορούν να τα βρουν για τον σχηματισμό κυβέρνησης, τι κάνει ορισμένους να πιστεύουν ότι θα καταστεί δυνατή η συνεργασία πολύ περισσοτέρων πολιτικών σχηματισμών, σε μία χώρα που δεν υπάρχει σχετική κουλτούρα και η λέξη συμβιβασμός ηχεί περίπου ως βρισιά;

ΑΠΟΨΗ

Ποια Ελλάδα θέλουμε;



Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ


Αυτό είναι το κρισιμότερο, το ουσιαστικότερο ερώτημα σήμερα. Για το παρόν και το μέλλον της χώρας.
Σε αυτό το ερώτημα ουδεμία πολιτική δύναμη επιχείρησε εδώ και καιρό, με λόγο πειστικό και κρυστάλλινο, να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις.
Αποκρύπτοντας, έτσι, ότι ανεξάρτητα από το αν η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ ή αναγκαστεί να το εγκαταλείψει, το μείζον πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο το ακραία νεοφιλελεύθερο μνημόνιο, η εφαρμογή του οποίου έχει ήδη αποτύχει οικτρά ως προς τα οικονομικά μέτρα και κατά συνέπεια πρέπει επειγόντως ν’ αλλάξει, μήπως και αναπνεύσει η ελληνική κοινωνία.
Το μνημόνιο αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου.
Το κύριο και μεγαλύτερο μέρος του παγόβουνου, που βρίσκεται κάτω από τη στάθμη της θάλασσας, ήταν και εξακολουθεί να είναι τα προβλήματα της χώρας, που προϋπήρχαν του μνημονίου. Προβλήματα εξαιρετικά σοβαρά, σύνθετα και δομικά, τα οποία παραμένουν άλυτα εξαιτίας της πολιτικής αβελτηρίας και της αδυναμίας ή και της απροθυμίας των κομμάτων εξουσίας να “σπάσουν αβγά”. Ωστόσο, η κρίση ανέσυρε τα προβλήματα στην επιφάνεια με τον πλέον τραγικό και αποκαλυπτικό τρόπο.
Και κατέδειξε ότι αν δεν αντιμετωπιστούν το ταχύτερο δυνατόν με ριζικές μεταρρυθμίσεις και αναλογικές θυσίες που θα έχουν αντίκρυσμα, με τολμηρές αλλαγές και συγκρούσεις με τις βολεμένες συντεχνίες και τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, με την αναβάθμιση του πυλώνα της δικαιοσύνης για την ταχύτερη απονομή της και με τη συγκρότηση ενός σοβαρού, ευέλικτου και αποτελεσματικού κράτους, που θα ελέγχει την αγορά, χωρίς να επιχειρεί να την υποκαθιστά ανεπιτυχώς, τότε η πορεία της χώρας είναι προδιαγεγραμμένη. Οφείλουν, λοιπόν, πρωτίστως τα κόμματα -αλλά και οι πολίτες- να ξεκαθαρίσουν ποια Ελλάδα θέλουν.
Όσο δεν απαντούν στο συγκεκριμένο κρίσιμο ερώτημα, όσο συνεχίζουν να χαϊδεύουν αφτιά και να απευθύνονται με λόγο παρελκυστικό και ανειλικρινή στους ψηφοφόρους, οι οποίοι επιθυμούν, μέσες άκρες, την επιστροφή στις “παλιές καλές μέρες” της πλασματικής ευημερίας των δανεικών, τότε προσφέρουν κακές, κάκιστες υπηρεσίες στον τόπο.
Και αυτό θα καταδειχθεί, αργά ή γρήγορα. Μόνο που τότε ίσως τα περιθώρια ουσιαστικής αντίδρασης να είναι ελάχιστα έως μηδαμινά.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΚΡΗΤΗ

Δύσκολη χρονιά

για τον τουρισμό

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Εξαιρετικά δύσκολη, λόγω της ανασφάλειας που υπάρχει στο εξωτερικό για την πορεία της χώρας, αλλά και του έντονου ανταγωνισμού, προμηνύεται η φετινή τουριστική περίοδος για τα Χανιά και την Κρήτη, με βάση τα μέχρι σήμερα επίσημα στοιχεία, σύμφωνα με υψηλόβαθμα στελέχη της ομίλου Tui Nordic, που αποτελεί τον μεγαλύτερο τουριστικό πράκτορα παγκοσμίως.

Οι μειώσεις των κρατήσεων είναι σημαντικές με τα δεδομένα να είναι πιο δυσάρεστα από τις αγορές της Γερμανίας, της Αγγλίας και της Ολλανδίας, ενώ πρόβλημα, αλλά σε μικρότερο βαθμό, υπάρχει και στην αγορά της Σκανδιναβίας δεδομένου ότι ως δημοφιλέστεροι προορισμοί στην Ευρώπη καταγράφονται φέτος η Ισπανία και η Τουρκία.

Εμφανώς προβληματισμένοι για την υφιστάμενη κατάσταση εμφανίστηκαν χθες στελέχη της Tui, μιλώντας σε δημοσιογράφους, στο περιθώριο ημερίδας που διοργάνωσε η εταιρεία για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, σε ξενοδοχείο στον Πλατανιά, απευθυνόμενη στους συνεργαζόμενους ξενοδόχους, με σκοπό την ενημέρωσή τους για το τουριστικό γίγνεσθαι, σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Ο product manager του ομίλου TuiI Nordic στη Σκανδιναβία Στέφεν Χάντσεν επεσήμανε χαρακτηριστικά, μιλώντας σε δημοσιογράφους, ότι «μπορούμε να δούμε πόσο δύσκολο έχει καταστεί να κάνουμε πωλήσεις για την Κρήτη και τα Χανιά τη φετινή τουριστική περίοδο. Παλεύουμε, είναι δύσκολο, έχουμε πολύ ισχυρό ανταγωνισμό και ταυτόχρονα έχουμε στραμμένη την προσοχή των ευρωπαϊκών Μέσων Ενημέρωσης στην Ελλάδα και σε όσα συμβαίνουν στη χώρα, που επίσης επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις πωλήσεις μας».

Ερωτηθείς από τα “Χ.Ν.” αν ο όμιλος αντιμετωπίζει προβλήματα εξαιτίας του έντονου ανταγωνισμού που υπάρχει τα τελευταία χρόνια κυρίως μέσω του Διαδικτύου, ο κ. Χάντσεν απάντησε ότι «η Tui Nordic είναι ένας μεγάλος τουριστικός πράκτορας, που δραστηριοποιείται στα Χανιά για περισσότερα από τριάντα χρόνια και είμαστε εδώ για να μείνουμε. Αυτό που ψάχνουμε είναι ξενοδόχους - συνεταίρους και επιχειρηματίες - συνεταίρους που θα δουλεύουν μαζί μας αυστηρά σε αποκλειστική βάση. Δεν θέλουμε να μπούμε στον ανταγωνισμό με το booking.com ή το onlinesales κ.ά. Οι ξενοδόχοι και οι επιχειρηματίες πρέπει να αποφασίσουν με ποιους θέλουν να συνεργαστούν».

Ο κ. Χάντσεν αναφέρθηκε και στους τομείς που χρήζουν βελτίωσης σε τοπικό επίπεδο, σημειώνοντας ότι «τα πράγματα που είναι σημαντικό να βελτιωθούν και να αναπτυχθούν είναι το κυκλοφοριακό, τα πεζοδρόμια, η ασφάλεια και το φυσικό περιβάλλον. Αυτά είναι πολύ σημαντικά για την Tui Nordic ως τουριστικό πράκτορα. Είμαι πολύ ευχαριστημένος που βλέπω την ανάπτυξη που υπάρχει τα τελευταία χρόνια με την επέκταση των πεζοδρομίων, τους πιο ασφαλείς δρόμους κ.λπ. Είναι πολύ θετικό αυτό, αλλά μπορώ επίσης να δω ότι υπάρχουν ακόμη τομείς που χρειάζεται να βελτιωθούν με ασφαλέστερους δρόμους, καλύτερα πεζοδρόμια για τις οικογένειες, λιγότερο κυκλοφοριακό. Αυτό είναι πολύ σημαντικό».

Από την πλευρά του, ο εμπορικός διευθυντής της Tui Ελλάς στην Κρήτη Μανώλης Μαρινάκης απέφυγε να μιλήσει να παρουσιάσει τα ακριβή νούμερα αναφορικά με τη μείωση των κρατήσεων.

Ο κ. Μαρινάκης αρκέστηκε να πει ότι «φέτος η πτώση στις κύριες αγορές τροφοδότησης, όπως είναι η Γερμανία, η Αγγλία και η Ολλανδία, είναι πάρα πολύ μεγάλη. Όσον αφορά τη Σκανδιναβία, η πτώση είναι σε επίπεδα λογικά, αν αναλογιστούμε το τι συμβαίνει στη χώρα μας και το τι δυσφήμηση έχει υποστεί. Θεωρούμε ότι οι ιδιώτες που συνεργάζονται με Σκανδιναβούς έχουν το λιγότερο πρόβλημα σε σύγκριση με όλους τους υπόλοιπους».

Παράλληλα, σημείωσε ότι «είναι πολύ μεγάλα τα νούμερα, αλλά οι τουριστικοί πράκτορες από τις συγκεκριμένες χώρες κάνουν ό,τι μπορούν όσον αφορά τις προσφορές και την προώθηση της Ελλάδας, διότι είναι φυσικό ότι υπάρχουν ξενοδοχεία, τα οποία πρέπει να προωθηθούν, είναι μακροχρόνιες συνεργασίες και η Ελλάδα αποτελεί και θα αποτελεί και στο μέλλον ένα σημαντικό προορισμό. Φέτος, δυστυχώς για την Ελλάδα, πρώτη επιλογή είναι η Ισπανία και δεύτερη η Τουρκία, με αποτέλεσμα να έχουμε την αντίστοιχη μείωση εμείς, ως προορισμός».

Υπενθυμίζεται ότι τα Χανιά αποτελούν τον μεγαλύτερο σκανδιναβικό καλοκαιρινό προορισμό σε παγκόσμιο επίπεδο και η TUI Nordic έχει πάνω από 120.000 αφίξεις στο αεροδρόμιο των Χανίων, διεκδικώντας τις περισσότερες χρονιές την πρωτιά στις χώρες δραστηριοποίησης. Το 2012 για πρώτη χρονιά μετά από αρκετά χρόνια απουσίας δραστηριοποιείται στην ανατολική Κρήτη.

Σημειώνεται, τέλος, ότι κατά τη διάρκεια της χθεσινής ημερίδας έγινε και η βράβευση, ανά κατηγορία και με βάση αντικειμενικό σύστημα, των καλύτερων ξενοδοχείων και παρουσιάστηκε η θέση της εταιρείας σε σχέση με τους ανταγωνιστές, οι εξελίξεις στην παγκόσμια αγορά και οι ενδεχόμενες προοπτικές για το μέλλον. 

ΑΠΟΨΗ

Τα επικοινωνιακά

παιχνίδια

του κ. Τσίπρα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Δήλωση... μετανοίας από τους κυρίους Αντώνη Σαμαρά και Βαγγέλη Βενιζέλο και πέντε όρους ως ελάχιστη προϋπόθεση διεξαγωγής διαλόγου για τον σχηματισμό κυβέρνησης έθεσε χθες ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, μόλις έλαβε τη διερευνητική εντολή.

Με άλλα λόγια, υποθήκευσε εξ αρχής το όποιο ενδεχόμενο συνεργασίας για τον σχηματισμό κυβέρνησης, θέτοντας, εσκεμμένα ή όχι είναι θέμα προς συζήτηση, μαξιμαλιστικούς πολιτικούς όρους, ανέφικτους, εν πολλοίς, στην παρούσα συγκυρία.

Εκ πρώτης, βεβαίως, οι πέντε αυτοί όροι ηχούν ελκυστικά στ’ αφτιά πολλών πολιτών. Αναμενόμενο.

Τι ζητά ο κ. Τσίπρας;

Άμεση ακύρωση των μέτρων του μνημονίου με κατάργηση συγκεκριμένων νόμων που αφορούν μισθούς και συλλογικές συμβάσεις, απλή αναλογική, κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, να τεθεί σε δημόσιο έλεγχο το τραπεζικό σύστημα (κρατικοποίηση δηλαδή), δημιουργία μιας διεθνούς επιτροπής που θα ελέγξει το επαχθές δημόσιο χρέους καθώς και να τεθεί ένα μορατόριουμ (δηλαδή να υπάρξει προσωρινή αναστολή) στην αποπληρωμή του.

Επί των προτάσεων αυτών ορισμένες παρατηρήσεις.

Ο κ. Τσίπρας “ξέχασε” τη ρητορική περί δωσιλόγων, προδοτών κ.λπ. 
Ξέχασε, επίσης, όσα έλεγε περί μονομερούς στάσης πληρωμών. 
Ταυτόχρονα, δεν εμφανίζεται, πλέον, σίγουρος, όπως παλιότερα, για το επαχθές του χρέους, αφού ζητά να διερευνηθεί το ζήτημα από διεθνή επιτροπή.

Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι οι τοποθετήσεις - προτάσεις του κ. Τσίπρα είναι ηπιότερες μετεκλογικά, συγκριτικά με την προ εκλογών περίοδο.

Κάποιοι άλλοι θα μπορούσαν να μιλήσουν για ρητορική σκοπιμοτήτων, που εξυπηρετεί τις μικροκομματικές ανάγκες της στιγμής.

Ο,τι και αν πιστεύει, όμως, κανείς, δεν θα πρέπει να λησμονηθεί πως δεν είναι λίγοι όσοι φοβούνται ότι ακόμη και αυτές οι θέσεις του κ. Τσίπρα, όσο γοητευτικές και αν είναι για τους πολίτες, που δοκιμάζονται σκληρά στην πλειοψηφία τους, εμπεριέχουν έναν εξαιρετικά σοβαρό εθνικό κίνδυνο: Να τεθεί η χώρα σε οικονομική ασφυξία, αν σταματήσει η καταβολή των δανειακών δόσεων, γεγονός που ενδέχεται να οδηγήσει ακόμη και σε -εθελούσια ή μη- έξοδο από την Ευρωζώνη και το ευρώ, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ρευστότητας με την κοπή χρήματος (δραχμών).

Για τον ορατό αυτόν κίνδυνο έχουν κάτι να πουν στους πολίτες ο κ. Τσίπρας και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, πέραν των όποιων καθησυχαστικών εκτιμήσεων, που στηρίζονται περισσότερο σε... προσωπικές επιθυμίες και λιγότερο, αν όχι καθόλου, στην ευρωπαϊκή και διεθνή πραγματικότητα; 

ΑΠΟΨΗ

Η ανέξοδη

κριτική

της Αριστεράς

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Επί χρόνια η Αριστερά στην Ελλάδα (Κομμουνιστική, Ριζοσπαστική, Ανανεωτική και λοιπές παρεμφερείς ή μη δυνάμεις) μπορούσε, εν πολλοίς, να λέει ό,τι θέλει, χωρίς ιδιαίτερο κόστος, επενδύοντας κυρίως στην αντίδραση και στην άρνηση.

Με ένα ποσοστό, στις εθνικές εκλογές, που κυμαινόταν από 10% έως 15%, άρα με μηδενικές δυνατότητες κυβερνησιμότητας, τα περισσότερα στελέχη της Αριστεράς είχαν την πολιτική ευχέρεια, προεκλογικά και μετεκλογικά, να καταθέτουν εφικτές ή ανέφικτες προτάσεις για μια σειρά από θέματα, να πλειοδοτούν σε διεκδικήσεις, να ζητούν 1.400 ευρώ βασικό μισθό και να στηρίζουν ή να ανέχονται κάθε λογικό ή παράλογο συντεχνιακό αίτημα.

Επρόκειτο για μια αφ’ υψηλού και ανέξοδη κριτική, δηλαδή, που έμενε, εν πολλοίς, στο απυρόβλητο, για λόγους που όλοι, λίγο - πολύ, αντιλαμβάνονται.

Πλέον, τα δεδομένα έχουν εν μέρει αλλάξει.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, αντιλαμβανόμενος έγκαιρα τις ανάγκες της πολιτικής συγκυρίας, ζήτησε ψήφο θετική και όχι διαμαρτυρίας, καλώντας, ταυτόχρονα, το σύνολο της Αριστεράς να συμπορευτεί, με στόχο να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Παρά το εξ αρχής ανέφικτο της -στοχευμένης αυτής- πρότασης, λόγω της γνωστής, σταθερής και απολύτως σεβαστής θέσης του ΚΚΕ, ο κ. Τσίπρας έλαβε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ψήφων είτε ως έγκριση των θέσεων και προτάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είτε ως αποτέλεσμα της έκφρασης διαμαρτυρίας των πολιτών για τις κυβερνητικές επιλογές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Έτσι, σήμερα πια, οι ευθύνες ενός σημαντικού τμήματος της Αριστεράς είναι πολύ μεγαλύτερες. Μεγαλύτερη και εντονότερη, κατά συνέπεια, θα είναι και η κριτική που δέχεται και θα δέχεται εφ’ εξής. Αναπόφευκτα. Είτε ενοχλεί ορισμένους είτε όχι.

Διότι το σκηνικό άλλαξε.

Η Αριστερά, πλέον, ένα τμήμα της έστω, δεν έχει τον ρόλο του απλού θεατή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, που μπορεί, από την ασφάλεια και την άνεση της κερκίδας, να τρώει, να πίνει και να λέει το κοντό του και το μακρύ του χωρίς συνέπειες.

Αλλά καλείται, με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα να μπει στο γήπεδο, αργά ή γρήγορα, και να αποδείξει στην πράξη και όχι στα λόγια αν όσα ισχυρίζεται ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

ΑΠΟΨΗ

Μέγιστος κίνδυνος

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Οταν το κράτος και οι θεσμοί του απουσιάζουν ή δυσλειτουργούν επειδή κυριαρχούν η διαφθορά, οι πελατειακές σχέσεις και η γραφειοκρατία. Όταν οι πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν να παράξουν πολιτική, να εκσυγχρονίσουν τη δημόσια διοίκηση και να μεταρρυθμίσουν τη χώρα.

Όταν πολιτικοί σχηματισμοί επενδύουν με πρωτοφανή ανευθυνότητα στη ρητορική του μίσους και στον φθηνό και τσάμπα λαϊκισμό, μόνο και μόνο για να αυξήσουν τη δύναμή τους.

Όταν ένας λαός δοκιμάζεται, με σκληρά και άδικα, εν πολλοίς, οικονομικά μέτρα, με αποτέλεσμα η κοινωνική συνοχή να κλονίζεται επικίνδυνα.

Όταν η χώρα είναι ο κύριος προορισμός στην Ευρώπη της συντριπτικής πλειοψηφίας των παράνομων μεταναστών αλλά, είκοσι και πλέον χρόνια μετά, δεν υπάρχει ακόμη μια ολοκληρωμένη μεταναστευτική πολιτική.

Όταν η εγκληματικότητα, απόρροια της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, αποτελεί το πρώτο, σε σειρά προτεραιότητας, πρόβλημα σε πολλές περιοχές της χώρας και κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα.

Όταν η άκρα Αριστερά θεωρεί τη χρήση βίας (λεκτικής ή ακόμη και σωματικής) μέρος των... επιχειρημάτων της για να μην εφαρμοστούν, κατά καιρούς, μια σειρά από νόμοι του κράτους και δεν υφίσταται τις συνέπειες των πράξεών της.

Όταν ένας στους δύο νέους είναι άνεργος.

Τότε καταρρέει ο δικομματισμός, εξακολουθεί να βασιλεύει ο παλαιοκομματισμός και ευδοκιμούν λογής - λογής ακραία και άλλα δημαγωγικά φαινόμενα.

Τότε είναι αργά για δάκρυα, για υποκριτικές δηλώσεις αγανάκτησης και φαρισαϊκού τύπου θεατρινίστικες συμπεριφορές.

Τότε, πέραν των επικλήσεων για σεβασμό της συνταγματικής νομιμότητας και των κοινοβουλευτικών κανόνων, είναι ξεκάθαρο ότι το πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, οφείλει να αλλάξει ρότα. Άμεσα.

Να αναθεωρήσει συμπεριφορές, να καταδικάσει πρακτικές τις οποίες ανεχόταν, αν δεν στήριζε κιόλας, να επενδύσει στην εθνική συνεννόηση, στον ειλικρινή διάλογο και στην πολιτική, να τολμήσει τη σύγκλιση στη βάση προγραμματικών θέσεων και να πει όλη την αλήθεια στους πολίτες, χωρίς φαντασιώσεις, φτιασιδώματα και ευκολοχώνευτα στρογγυλέματα, μήπως και καταφέρει να δώσει εφικτή και ρεαλιστική διέξοδο στον ελληνικό λαό, χωρίς η χώρα να απεμπολήσει το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Σ’ έναν λαό που τούτη την ώρα, όπως το εκλογικό αποτέλεσμα του κατακερματισμού των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και το υψηλότατο ποσοστό αποχής (35%), καταδεικνύουν, είναι οργισμένος, μπερδεμένος, απογοητευμένος, φοβισμένος, αναποφάσιστος και ενίοτε αποφασισμένος ακροβατώντας, κυριολεκτικά, σε τεντωμένο σκοινί.

Στο ίδιο τεντωμένο σκοινί που βρίσκεται εδώ και αρκετό καιρό η χώρα, με κίνδυνο να γκρεμοτσακιστεί.

ΑΠΟΨΗ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΜΑΪΟΥ 2012

Η παραμυθοχώρα...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή, που την έβρεχε η θάλασσα και τη φώτιζε ο ήλιος εννιά μήνες τον χρόνο, ζούσε ένας λαός που αγαπούσε τα παραμύθια.

Παραμύθια της γιαγιάς και του παππού, παραμύθια του Άντερσεν, παραμύθια των αδελφών Γκριμμ, παραμύθια της Χαλιμάς, παραμύθια για μικρούς και μεγάλους.

Ήταν τέτοια η αγάπη του λαού αυτού για τα παραμύθια, που όσοι αποδείκνυαν στην πράξη ότι είχαν το ταλέντο να τα “διηγούνται” με παραστατικότητα, γλαφυρότητα και πειθώ απολάμβαναν προνόμια μοναδικά.

Καθισμένοι σε “θρόνους χρυσούς”!

Δίπλα και γύρω από αυτούς τους εξαιρετικούς ή και λιγότερο εξαιρετικούς παραμυθάδες, βρίσκονταν άλλοι, πολλοί, φίλοι των... παραμυθιών και των παραμυθάδων, κατά πώς δήλωναν με στόμφο και ύφος, σε κάθε ευκαιρία.

Εκείνοι, με τη σειρά τους, φρόντιζαν να προσφέρουν ποικιλοτρόπως τις υπηρεσίες τους για τη συγγραφή, τη μετάδοση και την επανάληψη των παραμυθιών, απολαμβάνοντας, ταυτόχρονα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ορισμένα ή και περισσότερα από τα σημαντικά προνόμια των παραμυθάδων.

Καθισμένοι σε “θρόνους αργυρούς”!

Και γύρω από εκείνους βρίσκονταν χιλιάδες, εκατομμύρια άλλοι, που είτε γνώριζαν ότι τα παραμύθια ήταν... παραμύθια, αλλά βολεύονταν ποικιλοτρόπως με τη ζωή σαν... παραμύθι είτε αυτοπαραμυθιάζονταν ότι τα παραμύθια δεν ήταν παραμύθια, αλλά πραγματικότητα με “πινελιές” παραμυθιών.

Καθισμένοι σε αναπαυτικούς καναπέδες, σε άνετες ξαπλώστρες θαλάσσης, σε δερμάτινα καθίσματα αυτοκινήτων, αλλά και σε άβολες καρέκλες, σε πεζούλες, σε στάσεις λεωφορείων, σε πεζοδρόμια, στον δρόμο.

Κάποτε, στη χώρα εκείνη, οι πολίτες συνειδητοποίησαν, απρόσμενα και εντελώς ξαφνικά, ότι τα παραμύθια που τους διηγούνταν όσοι κάθονταν σε “θρόνους χρυσούς” είχαν άσχημο τέλος! Το παραδέχθηκαν, μάλιστα, οι περισσότεροι των παραμυθάδων.

Η αναστάτωση που προκλήθηκε ήταν πρωτοφανής. Ο ψυχισμός τους κλονίστηκε, η εμπιστοσύνη τους στους παλιούς παραμυθάδες χάθηκε, κουβέντες βαριές και άδικες -σε πολλές περιπτώσεις- εκστομίστηκαν. Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής. Χωρίς να κοιταχθεί κανείς στον καθρέφτη. Έφταιγαν μόνο οι παραμυθάδες. Κανείς άλλος!

Συνεκλήθη συνέλευση και οι πολίτες της χώρας έπρεπε να επιλέξουν, πλέον, τον δρόμο που θα διάλεγαν να βαδίσουν.

Kάποιοι, λίγοι, ελάχιστοι, πρότειναν να πορευτούν χωρίς παραμύθια.

Κάποιοι, πολλοί, έμειναν σιωπηλοί.

Είτε γιατί ένιωθαν ενοχές για την ανοχή τους στα επί σειρά ετών παραμύθια είτε γιατί δεν τολμούσαν να παραδεχθούν δημόσια ότι θα συνέχιζαν να ακούν τους παλιούς παραμυθάδες, που πλέον εμφανίζονταν -στ' αλήθεια ή τάχα μου τάχα μου;- μετανιωμένοι. “Αυτούς ήξεραν, αυτούς εμπιστεύονταν”.

Πολλοί άλλοι τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ της επιλογής... άλλων παραμυθάδων. Τα παραμύθια των οποίων ήταν πολύ πιο εντυπωσιακά και είχαν, μάλιστα, κατά πώς τους υποσχέθηκαν, δράκους που πέταγαν φωτιές από το στόμα και, κυρίως, αίσιο τέλος.

Τι έπραξαν, τελικά, οι κάτοικοι της παραμυθοχώρας ουδείς γνωρίζει μετά βεβαιότητας.

Ένα, πάντως, είναι σίγουρο. Πως ό,τι και αν αποφάσισαν, εξακολουθούν να λατρεύουν τα παραμύθια!

Και ζήσανε αυτοί κακά κι εμείς... ίδωμεν. Κυριακή, κοντή γιορτή.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ:

“Αναγκαία μια αριστερή

αντιμνημονιακή κυβέρνηση”

“Με το Μνημόνο

η χώρα βαδίζει

σε βέβαιη

κοινωνική και

οικονομική

χρεωκοπία”

Συνέντευξη

του προέδρου

του ΣΥΡΙΖΑ

στα “Χ.Ν.”

Συνέντευξη στον ΓΙΩΡΓΟ ΓΕΩΡΓΑΚΑΚΗ

Την πεποίθηση ότι το “Μνημονιακό μπλοκ” θα υποστεί “πανωλεθρία” στις εκλογές της ερχόμενης Κυριακής, γεγονός που θα έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός “νέου τοπίου”, εκφράζει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, τονίζοντας την ανάγκη συγκρότησης μιας “αριστερής αντιμνημονιακής κυβέρνησης”.

Ο κ. Τσίπρας, σε συνέντευξη που παραχώρησε στα “Χ.Ν.”, επισημαίνει ότι «αν δεν πετάξουμε από πάνω μας το Μνημόνιο, η χώρα βαδίζει σε βέβαιη κοινωνική και οικονομική χρεωκοπία» και τονίζει ότι στόχος του ΣΥΡΙΖΑ «είναι η επιθετική αναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές και ένα μορατόριουμ στην αποπληρωμή του χρέους για μια τριετία τουλάχιστον».

Παράλληλα, υποστηρίζει ότι το πολιτικό κατεστημένο θέλει την είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, «ώστε να μπορεί να μιλάει για την “άνοδο των άκρων”», ενώ αναφερόμενος στο μεταναστευτικό σημειώνει ότι «τα συρματοπλέγματα του Χρυσοχοΐδη είναι λαϊκισμός της κακιάς ώρας».

Κύριε Τσίπρα, προτείνατε προεκλογική συνεργασία, σε ΚΚΕ και Δημοκρατική Αριστερά, ωστόσο “εισπράξατε” αρνητικές απαντήσεις, με την κα Αλέκα Παπαρήγα να επισημαίνει ότι οι διαφορές του Κομμουνιστικού με τα άλλα κόμματα της Αριστεράς είναι μεγάλες και αγεφύρωτες και τον κ. Φώτη Κουβέλη να κάνει λόγο για επικοινωνιακού τύπου πρόταση που δεν μπορεί να έχει τύχη. Πιστεύετε ότι μπορεί, στ' αλήθεια, η Αριστερά να ενώσει τα κομμάτια της; Και τι απαντάτε σε όσους κάνουν λόγο για προεκλογικό “πυροτέχνημα”;

«H ηγεσία του ΚΚΕ έχει επενδύσει στην εσωστρέφεια και στην αντιπαράθεση με τις άλλες αριστερές δυνάμεις. Και τη στιγμή ακριβώς που η Αριστερά θα μπορούσε να έχει τον πρώτο λόγο, η εσωστρέφεια αυτή εκδηλώνεται ακόμα πιο απόλυτα. Η ηγεσία της ΔΗΜΑΡ από την άλλη, μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο να τα βρει με το ΠΑΣΟΚ, παρά με την υπόλοιπη Αριστερά. Στη βάση της Αριστεράς όμως υπάρχει άλλη αντίληψη. Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι η ενότητα και η συσπείρωση είναι αναγκαίες γιατί πρέπει να ισχυροποιηθεί μια εναλλακτική πρόταση που θα μας απελευθερώσει από το Μνημόνιο. Θεωρώ ότι οι εκλογές θα διαμορφώσουν έναν εντελώς νέο τοπίο. Η πανωλεθρία του “Μνημονικού μπλοκ”, η προοπτική μιας αριστερής αντιμνημονιακής κυβέρνησης και προπαντός η πίεση της κοινωνίας για μια τέτοια εξέλιξη, θα διαμορφώσουν εντελώς νέα δεδομένα».

Ζητάτε ψήφο εμπιστοσύνης, ψήφο εξουσίας και όχι ψήφο διαμαρτυρίας. Αν οι πολίτες οδηγηθούν στην κάλπη με βασικό κριτήριο επιλογής την απογοήτευση, την οργή και την αγανάκτηση για όσα προηγήθηκαν και οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση και όχι με το μυαλό στην επόμενη ημέρα δεν ελλοχεύει ο κίνδυνος να υφαρπάξουν την ψήφο τους οι πολιτικές εκείνες δυνάμεις που ακολουθούν μια ακραία ρητορική μίσους και διχασμού της ελληνικής κοινωνίας;

«H κοινωνία δικαίως είναι θυμωμένη, αλλά η ψήφος της δεν πρέπει να είναι ψήφος θυμού ή εκδίκησης. Πρέπει να είναι ψήφος αριστερή και αντιμνημονιακή! Ψήφος διακυβέρνησης στην Αριστερά. Αυτή η ψήφος είναι η μόνη ικανή να τους εξοντώσει, αλλά και η μόνη σίγουρη να προστατεύσει τα συμφέροντα των πολιτών. Όσον αφορά τώρα τις πολιτικές δυνάμεις που ακολουθούν όχι μόνο την ακραία ρητορική του μίσους αλλά μαχαιρώνουν ανθρώπους, σπάνε τα εκλογικά μας κέντρα, σηκώνουν με καμάρι τη σβάστικα και νοσταλγούν το Άουσβιτς, είναι ένα μεγάλο και πολύ σοβαρό πρόβλημα που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με εξαιρετική σοβαρότητα. Διότι η κοινωνία δείχνει πρόθυμη να τους τιμήσει με την ψήφο τους».

Η ρητορική περί επιστροφής στη δραχμή από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως, για παράδειγμα, ο κ. Λαφαζάνης, φαίνεται ότι έχει εκλείψει εδώ και αρκετούς μήνες. Τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ τι προτείνει; Παραμονή στην ευρωζώνη ή έξοδο από αυτήν και γιατί;

«Η έξοδος από τη Ευρωζώνη είναι μια επιλογή, την οποία δεν θέλει κανείς. Η ίδια η Άγγελα Μέρκελ παραδέχθηκε ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο τής προκαλεί τρόμο. Διότι θα δρομολογηθούν αλυσιδωτές εξελίξεις με καταστροφικά αποτελέσματα για το σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας. Η δική μας άποψη είναι ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη θα μας φέρει σε ανταγωνιστική θέση με λαούς που είναι φυσικοί μας σύμμαχοι, όπως οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί. Αυτό που πρέπει να αλλάξει, είναι η μονεταριστική αρχιτεκτονική του ευρώ και η εμμονή σε μια σκληρή δημοσιονομική πολιτική. Και αυτό γίνεται μόνο με αγώνες μέσα στην Ευρώπη. Ειδικά σε μια στιγμή που ο γαλλογερμανικός άξονας κλυδωνίζεται».

Προτείνετε το “πάγωμα” των χρεών και την αναστολή πληρωμών προς τους πιστωτές “όσο η οικονομία παραμένει σε αυτόν τον φαύλο κύκλο”. Με τη χώρα, ωστόσο, να έχει ακόμη πρωτογενή ελλείμματα πώς θα καλυφθούν οι μεγάλες “τρύπες” που αυτομάτως θα προκύψουν στον προϋπολογισμό, αν οι δανειστές μας εκλάβουν μία τέτοια απόφαση ως εχθρική και σταματήσουν την καταβολή των δόσεων των δάνειων προς την Ελλάδα;

«Στόχος μας είναι η επιθετική αναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές και ένα μορατόριουμ στην αποπληρωμή του χρέους για μια τριετία τουλάχιστον. Ταυτόχρονα πρέπει να γίνουνε και άλλα. Ο δημόσιος έλεγχος στις τράπεζες. Η φορολόγηση του συσσωρευμένου πλούτου και των υψηλών επιχειρηματικών κερδών. Η δραστική μείωση των εξοπλιστικών δαπανών. Η ρύθμιση των δανείων για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις. Όλα αυτά μπορούν να βάλουν τις βάσεις για επανεκκίνηση της οικονομίας και για έξοδο από την κρίση. Σε κάθε περίπτωση ας έχουμε στο μυαλό μας ότι αν δεν πετάξουμε από πάνω μας το Μνημόνιο, η χώρα βαδίζει σε βέβαιη κοινωνική και οικονομική χρεωκοπία».

Εκφράζετε την πεποίθηση ότι ο φαύλος κύκλος της λιτότητας, της ύφεσης και του χρέους μπορεί να σπάσει, αναφέροντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Γερμανία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Πώς μπορούμε, όμως, να εξασφαλίσουμε τους ευνοϊκούς όρους και τις προϋποθέσεις που είχε μεταπολεμικά η Γερμανία για να μπορέσει να ανακάμψει, από τη στιγμή που αντιμετωπίζουμε σήμερα μία συντηρητική Ευρώπη, η οποία παραμένει προσκολλημένη, με δογματικό τρόπο, σε οικονομικές αντιλήψεις ακραίου νεοφιλελευθερισμού;

«Ας μην είμαστε σίγουροι ότι η Ευρώπη θα παραμείνει όπως έχει σήμερα. Ο Ολάντ συγκεντρώνει μια πλειοψηφία, ακριβώς πάνω στην αμφισβήτηση της σημερινής ευρωπαϊκής πολιτικής. Η Ελλάδα ακολουθείται στον δρόμο της χρεωκοπίας από τουλάχιστον τέσσερεις χώρες, την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιρλανδία και την Ιταλία. Και υπάρχουν και άλλοι στον προθάλαμο. Είναι προφανές ότι η πολιτική της ύφεσης και των σκληρών δημοσιονομικών περιορισμών αυξάνει την κρίση αντί να την αντιμετωπίζει. Η χώρα μας, με αναλογία 2% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, οδηγεί την ευρωπαϊκή οικονομία στον γκρεμό, ακριβώς εξαιτίας της ηλιθιότητας των Μνημονίων. Ήδη κοστίζει λιγότερο στην Ευρώπη να πετάξει από πάνω της την ύφεση και την πολιτική επανεκλογής της Μέρκελ, παρά να βρεθεί μπροστά σε μια μη αναστρέψιμη κατάσταση».

Τελικά είχε δίκιο ο Γιώργος Παπανδρέου όταν έλεγε, από την αρχή, ότι η κρίση είναι συστημική, αφορά όλη την Ευρώπη και απλά η Ελλάδα είναι ο πιο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης;

«Α, ο Γιώργος Παπανδρέου το είπε αυτό; Και τότε γιατί μας έβαλε σχεδόν με το ζόρι στο Μνημόνιο; Γιατί δεν προέβλεψε αυτό που του έλεγε η Αριστερά, ότι οι όροι του Μνημονίου θα επιδεινώσουν το πρόβλημα του χρέους αντί να το επιλύσουν; Πως σκέφτηκε όταν εξέφραζε την άποψη ότι τέλη του 2001 θα είμαστε πίσω στις αγορές. Οι άνθρωποι είναι μαθητευόμενοι μάγοι. Προφανώς η Ελλάδα είχε μεγάλες διαρθρωτικές αδυναμίες. Γιατί η περίφημη πολιτική του εκσυγχρονισμού, δημιούργησε απρολόγητο πλούτο για τους ελάχιστους και χρέη για τους πολλούς. Και πάνω σε αυτό ξέσπασε η παγκόσμια κρίση. Αλλά αυτό που ζούμε σήμερα σε καμιά περίπτωση δεν αναλογεί με το μέγεθος των προβλημάτων που είχαμε μπαίνοντας στην κρίση. Είναι αποτέλεσμα μιας ολέθριας πολιτικής που θεωρούσε ότι αν ξηλώσουμε την κοινωνία, τους μισθούς και τα ασφαλιστικά ταμεία, θα μας πάρουν με καλό μάτι οι τοκογλύφοι και θα μας δανείσουν φτηνά».

Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κατ' επανάληψη ζητήσει στο παρελθόν τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που παρανόμως βρίσκονται στη χώρα μας. Το τελευταίο διάστημα το ζήτημα των μεταναστών βρίσκεται εκ νέου στο προσκήνιο, ωστόσο υπάρχει η αίσθηση ότι συνειδητά η ηγεσία του κόμματος αποφεύγει να αναφερθεί στο συγκεκριμένο θέμα για ευνόητους λόγους. Ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ;

«Τον τελευταίο καιρό, το ιδεολογικό προσωπικό του νεοφιλελευθερισμού πριμοδοτεί με μεγαλύτερη ένταση και ποικιλία αυτή τη διαδικασία εκφασισμού, ως να μην έχει άλλο ιδεολογικό ηγεμονικό σχέδιο. Το μεταναστευτικό είναι μάλλον το νούμερο ένα ζήτημα που απασχολεί την παγκόσμια κοινότητα τα τελευταία χρόνια. Όμως το ότι υπάρχει στην προεκλογική μας ατζέντα ουδόλως έχει να κάνει με τη σπουδαιότητά του ως θέμα αλλά με τη σκόπιμη προσπάθεια της κυβέρνησης να αποσπάσει τους πολίτες από το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών. Αυτό είναι το μικρό κακό. Το μεγάλο κακό είναι ότι οι εντεταλμένοι σε υπηρεσία δημοσιογράφοι, αλλά και οι εκπρόσωποι της ίδιας της κυβέρνησης, με αφορμή το μεταναστευτικό δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη με απόψεις άκρως επικίνδυνες. Όχι μόνο λένε ψέματα για τους μετανάστες αλλά εντρυφούν τους πολίτες σε επικίνδυνες ιδέες. Γνωρίζετε ότι οι πρώτοι θάλαμοι αερίων κατασκευάστηκαν στα 1939, σε εφαρμογή ενός διατάγματος του Χίτλερ το 1939, που όριζε ότι “οι ανίατα ασθενείς πρέπει να θανατώνονται λυτρωτικά”; Σήμερα μιλούν για στρατόπεδα μεταναστών επικαλούμενοι βαθύτατα ρατσιστικά και ψευδή επιχειρήματα! Είναι γνωστό ότι λέγε χίλια ψέματα, ένα να γίνει πιστευτό είσαι κερδισμένος. Στο μέλλον όμως τι στρατόπεδα θα ανοίξουν; Μήπως σειρά θα έχουν να χωθούν σε στρατόπεδο οι φτωχοί; Ή οι άστεγοι; Αυτό που υποστηρίζουμε εμείς είναι ότι το μεταναστευτικό είναι ένα σύνθετο πρόβλημα που δεν επιδέχεται απλουστευτικών απαντήσεων, όπως τα συρματοπλέγματα του Χρυσοχοΐδη. Αυτά είναι λαϊκισμός της κακιάς ώρας. Άφησαν έναν πρόβλημα χωρίς αντιμετώπιση, θεωρώντας ότι οι επιπτώσεις του προβλήματος θα τους ευνοούσαν. Επί της ουσίας, εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι υποδείξεις της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες και του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το ζήτημα έχει ανθρωπιστική διάσταση, έχει φυσικά παραμέτρους ασφάλειας που δεν μπορούν να αγνοηθούν, έχει και ευρωπαϊκές παραμέτρους αφού με το Δουβλίνο ΙΙ τα κύματα οικονομικών προσφύγων εγκλωβίζονται στη χώρα μας».

Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι η άνοδος ακροδεξιών σχηματισμών, όπως η Χρυσή Αυγή, οφείλεται, εν μέρει τουλάχιστον, και στο αντίπαλο “δέος”, την άκρα Αριστερά, θέσεις και απόψεις της οποίας για συγκεκριμένα θέματα βρίσκονται σε προφανή δυσαρμονία με ένα πολύ μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Πώς σχολιάζετε τη συγκεκριμένη άποψη;

«Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο και μάλιστα με ικανοποιητικό ποσοστό δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει. Ο νεοφιλελευθερισμός με τη ρητορεία και την πολιτική του, οδήγησε μέρος της κοινωνίας στον εκφασισμό σιωπηλά και υπόγεια. Δεν συμψηφίζουμε ούτε μπερδεύουμε άσχετα μεταξύ τους πράγματα. Οι φασιστικές ομάδες τύπου Χρυσής Αυγής έχουν ξεκάθαρα εγκληματική δράση. Η παρουσία ανθρώπων γεμάτων τατουάζ με σβάστικες στα έδρανα του κοινοβουλίου θα είναι ντροπή για την Ελλάδα. Και νομίζω ότι το πολιτικό κατεστημένο θέλει αυτή την εξέλιξη, ώστε να μπορεί να μιλάει για την “άνοδο των άκρων”».